ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ – Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ KAI ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ




Η «ΦΩΤΕΙΝΗ» ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝ

Η δωρεά οργάνων είναι αδιαμφισβήτητα μία αλτρουιστική πράξη!


Από πλευράς του δωρητή ο οποίος έχει δηλώσει επίσημα κατά την διάρκεια της ζωής του ότι την επιθυμεί, είναι καθαρά μία πράξη ηθικού αναστήματος, ανθρωπισμού και κοινωνικής ευαισθησίας.

Από δε της πλευράς των συγγενών του, η πράξη έχει επιπλέον και μία «λυτρωτική» χροιά, αφού όχι μόνο τους δίνει την αίσθηση ότι ο θάνατος του αγαπημένου τους προσώπου έγινε δώρο ζωής για κάποιους καταδικασμένους,  αλλά και ότι ο άνθρωπός τους δεν χάνεται ολοκληρωτικά, παρά συνεχίζει να ζει σ΄ έναν βαθμό μέσα από άλλους ανθρώπους …  

Για την οικονομία του άρθρου, θα παρακάμψουμε την αυτονόητα «φωτεινή» αυτή πλευρά της δωρεάς οργάνων, όπως και τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο δότης λόγω συναισθηματικού δεσμού με τον λήπτη, του παραχωρεί κατά την διάρκεια της ζωής του ένα από τα διπλά όργανά του, και θα εστιάσουμε στην «άλλη» πλευρά της δωρεάς … την «σκοτεινή» … την δωρεά που πραγματοποιείται όταν ο δότης, είναι «κλινικά» ή «εγκεφαλικά νεκρός»

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ
     α.    ΣΕ ΥΛΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
     

Έστω και αν δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι καθοριστικής σημασίας το γεγονός ότι η λήψη ενός ζωτικού  οργάνου από κάποιον δότη με σκοπό την μεταμόσχευση, πραγματοποιείται όσο αυτός βρίσκεται ακόμα εν ζωή και εφόσον του έχει διαγνωσθεί «εγκεφαλικός θάνατος»

     Για το θεμελιώδες δεδομένο, πλήθος ειδικών έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους, αλλά θα περιοριστούμε στην ενδεικτική παράθεση ορισμένων, ώστε απλά να δώσουμε μία γενική εικόνα μιάς διαφορετικής οπτικής.από εκείνη που συνήθως μας παρουσιάζεται

     Ο Ιατρός Παθολόγος κ. Κυπριανός Χριστοδουλίδης ο οποίος ασχολείται με μεταμοσχεύσεις οργάνων σώματος από το 1987 δηλώνει σε συνέντευξη του … . «Τις έβλεπα ευθύς εξ αρχής με αρνητικό βλέμμα, γιατί ήξερα ότι από αυτούς που έπαιρναν τα όργανα δεν ήταν νεκροί. 

Η ιατρική κοινότητα είχε εισαγάγει τον νεολογισμό του εγκεφαλικού θανάτου και επιπλέον τη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου, πράγμα το οποίο είναι εντελώς εξωφρενικό για τα ιατρικά δεδομένα. 

Και αυτό διότι ο θάνατος πιστοποιείται δεν διαγιγνώσκεται! Δεν υπάρχει «διάγνωση θανάτου» … ή είναι ή δεν είναι»  και συνεχίζει ... 

 «Όταν μάλιστα διαπίστωσα ότι ο τότε αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ έγινε ο πρώτος δωρητής  στην Εκκλησία, έπεσα από τα σύννεφα. 

Όταν λοιπόν το άκουσα αυτό,  και βλέποντας ότι άρχισε να γίνεται μία εξαπάτηση και παραπλάνηση του λαού, έγραψα ένα άρθρο στην «Καθημερινή». 

Το άρθρο αυτό ξεσήκωσε θύελλα, διότι τους αποκάλυπτα ότι έλεγαν ψέματα. 

Έλεγαν ότι τα όργανα τα έπαιρναν από νεκρούς και όχι από εγκεφαλικά νεκρούς. Αυτοί δεν είναι νεκροί και ο εγκεφαλικός θάνατος δεν ευσταθεί. 

Σε μια ενημέρωση μάλιστα που έκαναν στο κοινό προσπαθώντας να το πείσουν για την χρησιμότητα των μεταμοσχεύσεων, παρευρέθηκα κι εγώ. 

Κι εκεί τους φλόμωναν στα ψέματα. 

Ότι δηλ. δεν τους υπέβαλαν σε νάρκωση για να τους πάρουν τα όργανα! 

Έκανα παρέμβαση και τους αποκάλυψα το ψεύδος ότι ναρκώνουν τον φερόμενο ως νεκρό! 

Και μου ανταπάντησε ένας συνάδελφος γιατρός ότι «δεν κάνουμε νάρκωση αλλά μυοχάλαση». 

Η μυοχάλαση, που ο άλλος τον ακούει, δεν ξέρει τι σημαίνει. Μυοχάλαση χωρίς νάρκωση, δεν υπάρχει. Κοροϊδεύουν τον κόσμο … »

     Επί του θέματος, ο Διευθυντής της «Εξωνεφρικής Κάθαρσης και Μεταμοσχεύσεων» σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας είναι απόλυτα διαφωτιστικός δηλώνοντας απροκάλυπτα … 

 «Για να έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε τα όργανα ενός δότη, πρέπει οπωσδήποτε να του τα αφαιρέσουμε ενώ αυτός είναι ακόμα ζωντανός. Και για να είμαστε απόλυτα σίγουροι πως δεν πρόκειται να ξυπνήσει, ο αναισθησιολόγος τον υποβάλλει σε ολική νάρκωση, με σκοπό να διασφαλιστεί έτσι η ομαλή εξέλιξη της επέμβασης». 

Στην ερώτηση δε, για το εάν θα υπήρχαν λόγω της ραγδαίας εξέλιξης της Ιατρικής ελπίδες επαναφοράς ένας τέτοιου ασθενή, που σήμερα θεωρείται «κλινικά» ή «εγκεφαλικά» νεκρός, η απάντησή του ήταν και πάλι εξοργιστική, αλλά και αφοπλιστικά ειλικρινής  … 

«Για να τον υποβάλλουμε σε ολική νάρκωση, ασφαλώς και υπάρχουν πιθανότητες να ξυπνήσει ... και η Ιατρική καθώς και γενικότερα η επιστήμη, λόγω της εξέλιξης είναι συχνά υποχρεωμένη να αναθεωρεί τις απόψεις της» ...


ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ 


     Στις 3 και 4 Φεβρουαρίου του 2005, πραγματοποιήθηκε στο Βατικανό συνδιάσκεψη με θέμα « Τα σημεία του θανάτου», η οποία συνεκλήθη από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ με σκοπό την επανεξέταση των σημείων του θανάτου και την επαλήθευση - σε καθαρά επιστημονικό επίπεδο - της εγκυρότητας των κριτηρίων του «εγκεφαλικού θανάτου».


Στην παρουσίασή του ο διακεκριμένος καθηγητής Φιλοσοφίας Robert Spaemann, παρέθεσε τα λόγια του Πάπα Πίου του ΙΒ΄, ο οποίος διεκήρυττε ότι «η ανθρώπινη ζωή συνεχίζεται όταν οι βασικές λειτουργίες της εκδηλώνονται ακόμα και με τη βοήθεια τεχνητών διαδικασιών».


Ο Γερμανός καθηγητής Spaemann επεσήμανε ότι … «Δεν είναι πια το όφελος του ασθενούς που βρίσκεται αντιμέτωπος με το θάνατο, αλλά τα συμφέροντα άλλων ανθρώπων που ανακηρύττουν νεκρό, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, τον άνθρωπο που πεθαίνει. Αυτά τα συμφέροντα δεν είναι τα συμφέροντα του ασθενούς, αφού στοχεύουν στο να τον εξουδετερώσουν, ως υποκείμενο των δικών του συμφερόντων, το ταχύτερο δυνατόν» και κατέληξε «Οι «εγκεφαλικά νεκροί» δεν είναι νεκροί, αλλά ασθενείς αντιμέτωποι με το θάνατο».


Ο Dr Paul Byrne από το Ohio κατέθεσε: «Όλα τα σημεία ζωής των δοτών είναι ακόμη παρόντα πριν τη λήψη των οργάνων· για παράδειγμα: Σταθερή θερμοκρασία σώματος και πίεση, η καρδιά χτυπάει, τα ζωτικά όργανα, όπως το συκώτι και τα νεφρά, λειτουργούν και ο δότης αναπνέει με τη βοήθεια αναπνευστήρα …… 

Μετά τον πραγματικό θάνατο, τα μη διπλά ζωτικά όργανα δεν μπορούν να μεταμοσχευθούν. Αλλά η σημαντική ερώτηση είναι:  Είναι ηθικά επιτρεπτό να τερματισθεί μια ζωή για να σωθεί μία άλλη; 

Στην ιατρική προστατεύουμε, διατηρούμε, παρατείνουμε τη ζωή και αναβάλλουμε το θάνατο. Ο στόχος μας είναι να διατηρήσουμε σώμα και ψυχή ενωμένα.


Η παρατήρηση της παύσης της λειτουργίας του εγκεφάλου ή κάποιου άλλου σωματικού οργάνου, δεν αποτελεί ένδειξη καταστροφής αυτού του οργάνου, πόσο μάλλον θανάτου».


Ο Dr Hill παρατήρησε … «Θα πρέπει να τονισθεί, πρώτον, ότι κάποιες λειτουργίες, ή τουλάχιστον κάποια δραστηριότητα στον εγκέφαλο ακόμη συνεχίζονται και δεύτερον, ότι ο μόνος σκοπός που δηλώνεται ένας ασθενής νεκρός, αντί για «πλησίον του θανάτου», είναι η απόκτηση βιώσιμων οργάνων για μεταμόσχευση.


Η χρήση αυτών των κριτηρίων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ερμηνευθεί ως όφελος για τον ασθενή που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, αλλά μόνον (αντίθετα με τις Ιπποκρατικές αρχές) ως πιθανό όφελος για τον παραλήπτη των οργάνων αυτού του ασθενούς».  Συνεχίζοντας δε, δήλωσε ότι η αποδοχή του κόσμου για αυτά τα νέα οφείλεται στη σχετική διαφήμιση, αλλά και στην άγνοια για τις εμπλεκόμενες διαδικασίες. «Δεν γίνεται γενικά αντιληπτό» είπε, «ότι η μηχανική υποστήριξη δεν αποσύρεται πριν ληφθούν τα όργανα, ούτε και ότι χρειάζεται κάποια μορφή αναισθησίας στην οποία υποβάλλεται ο δότης κατά τη διάρκεια της εγχείρησης.


Όσο όμως αυξάνεται η γνώση των διαδικασιών», επεσήμανε, «τόσο η άρνηση των συγγενών για αφαίρεση οργάνων αυξάνεται, όπως για παράδειγμα στη Βρετανία, όπου το ποσοστό άρνησης αυξήθηκε από 30% που ήταν το 1992, σε 44% το 2004».


Η αποδοχή των μεταμοσχεύσεων στηρίζεται στην έλλειψη κατανόησης που έχει ο κόσμος για τη διαδικασία.  

Όλα δε τα σχετικά έγγραφα αναφέρουν ότι τα όργανα μπορούν να ληφθούν «μετά το θάνατό μου», αλλά δεν υπάρχει πουθενά ορισμός του τι ορίζεται ως «θάνατος».


Υπό το φως των σημαντικών ερωτημάτων για την εγκυρότητα των κριτηρίων του «εγκεφαλικού θανάτου», ο Καθηγητής Φιλοσοφίας Josef Seifert υποστήριξε ότι … 

«Θα πρέπει να επικαλεσθούμε την αληθινή και εμφανή ηθική αρχή, ότι ακόμα και μια ελάχιστη λογική αμφιβολία να υπάρχει πως οι πράξεις μας σκοτώνουν ένα άλλο ανθρώπινο ον, θα πρέπει να απέχουμε από αυτές».

(Σημείωση: Το αποσπασματικό κείμενο μέχρι εδώ, ανήκει σε τέσσερις επιστήμονες [1] και αποτελεί ουσιαστικά μια έκθεση των εργασιών της Συνδιάσκεψης. Το κείμενο με τα συμπεράσματα που ακολουθεί, υπογράφεται από μια ευρύτερη ομάδα επιστημόνων των οποίων τα ονόματα παρατίθενται στο τέλος της Διακήρυξης).

Η ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ)

-    Είναι ηθικώς ανεπίτρεπτο να επέλθει ακρωτηριασμός που θα προκαλέσει την αναπηρία ή ακόμη και το θάνατο ενός ανθρώπου, ακόμη και για να καθυστερήσει ο θάνατος άλλων. Δεν είναι ποτέ θεμιτό να σκοτώσουμε έναν άνθρωπο για να σώσουμε κάποιον άλλον.

-   Τα ζωτικά όργανα, που δεν βρίσκονται στο σώμα διπλά, μπορούν να αφαιρεθούν μόνο μετά το θάνατο, δηλαδή από το σώμα κάποιου που είναι σίγουρα νεκρός. Αυτή η απαίτηση είναι αυτονόητη, διότι το να ενεργήσουμε διαφορετικά θα σήμαινε σκόπιμα να προκαλέσουμε το θάνατο του δότη, για να διαχειριστούμε τα όργανά του.

Ο φυσικός ηθικός νόμος αποκλείει την αφαίρεση προς μεταμόσχευση ζωτικών μη διπλών οργάνων, από ένα πρόσωπο που δεν είναι σίγουρα νεκρό. Η δήλωση του «εγκεφαλικού θανάτου» δεν είναι επαρκής, ώστε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ένας ασθενής είναι σίγουρα νεκρός. Ούτε είναι επαρκής για να καταλήξουμε σε ηθική βεβαιότητα.

-   Είναι καταφανές ότι δεν υπάρχει ένα νευρολογικό κριτήριο, κοινό για τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, για να ορίσει το βέβαιο θάνατο. Αλλά χρησιμοποιούνται διαφορετικά σετ νευρολογικών κριτηρίων, χωρίς να υπάρχει παγκόσμια ομοφωνία.

-   Η δοκιμασία της άπνοιας  -  η απομάκρυνση της αναπνευστικής στήριξης  -  διατάσσεται ως μέρος της νευρολογικής διάγνωσης και κατά παράδοξο τρόπο, εφαρμόζεται για να διασφαλίσει τη μη αναστρεψιμότητα.  Όμως, η δοκιμασία της άπνοιας βλάπτει την έκβαση, ή προκαλεί ακόμη και το θάνατο, σε ασθενείς με βαριά εγκεφαλική βλάβη.

-   Υπάρχουν συντριπτικές ιατρικές και επιστημονικές αποδείξεις, ότι η πλήρης και μη αναστρέψιμη παύση όλης της εγκεφαλικής δραστηριότητας (στον εγκέφαλο, στην παρεγκεφαλίδα και στο στέλεχος του εγκεφάλου), δεν αποτελεί απόδειξη θανάτου. 

Η πλήρης παύση της εγκεφαλικής δραστηριότητας δεν μπορεί να αξιολογηθεί επαρκώς. Η μη αναστρεψιμότητα αποτελεί πρόγνωση και όχι γεγονός υποκείμενο σε ιατρική παρατήρηση.


-   Ο τερματισμός μιας αθώας ζωής, αναζητώντας τη σωτηρία μιας άλλης, όπως στην περίπτωση της μεταμόσχευσης μη διπλών ζωτικών οργάνων, δεν μετριάζει το κακό της αφαίρεσης μίας αθώας ανθρώπινης ζωής. Το κακό δεν πρέπει να γίνεται, ακόμα και όταν μπορεί να προκύψει καλό από αυτό.


ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ  [2] 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ «ΣΤΗΡΙΖΑΝ» ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΨΕΙΣ;

     Φυσικά υπάρχουν! Και είναι πολλά! Ένα πλήθος ανθρώπων έχει επανέλθει στη ζωή αφού προηγουμένως πέρασε από την φάση του «κλινικά» η «εγκεφαλικά» νεκρού. Ενδεικτικά επιλέγουμε να αναφέρουμε το περιστατικό του νεαρού Αμερικάνου Sam Schmid, όχι γιατί διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα, αλλά απλά και μόνο γιατί η περίπτωσή του έγινε διεθνώς γνωστή.


     Ο 21χρονος Schmid από την Αριζόνα, τραυματίσθηκε σοβαρά σε τροχαίο δυστύχημα και λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του μεταφέρθηκε σε νευρολογική κλινική του Φοίνιξ, όπου και χειρουργήθηκε για ανεύρυσμα. 

Μετά την εγχείρηση ο Σαμ διεγνώσθη εγκεφαλικά νεκρός, με συνέπεια οι ιατροί να προτείνουν στην οικογένειά του να δωρίσει τα όργανά του. 

Όμως την Τρίτη 27.12.2011, σχεδόν δύο μήνες μετά και ελάχιστες ώρες προτού τού αφαιρεθεί η υποστήριξη για να ληφθούν στην συνέχεια τα όργανά του, ο 21χρονος εμφάνισε τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της υγείας του. 

Η ανάρρωσή του υπήρξε ραγδαία, με τους γιατρούς να υποστηρίζουν πως πρόκειται για μία απροσδόκητη εξέλιξη, ενώ ο προσωπικός του γιατρός δήλωσε ότι το γεγονός της επαναφοράς του 21χρονου στη ζωή, αποτελεί θαύμα


     β.   Η «ΣΚΟΤΕΙΝΗ» ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗΣ ΣΕ ΨΥΧΙΚΟ – ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ


     Δυστυχώς ο μέσος άνθρωπος σήμερα, αγνοεί ολοκληρωτικά τις μεταφυσικές (με ή χωρίς εισαγωγικά) προεκτάσεις του θέματος …


     Όταν αφαιρείται ένα όργανο – μόσχευμα από κάποιον δότη που βρίσκεται ακόμα ΕΝ ΖΩΗ, αυτό περιέχει και περικλείεται από την ψυχοενέργειά του.  

Η υποχρεωτικά ταχεία μεταμόσχευσή του οργάνου, έχει σαν φυσικό αποτέλεσμα να βρεθεί ψυχοενέργειά του δότη παγιδευμένη μέσα στο σώμα του λήπτη … και ίσως η διαφημιστική εικόνα του Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, να μην είναι καθόλου τυχαία!


Τι συνέπειες όμως μπορεί να έχει αυτή η «μεταφύτευση» οργάνου;


ΔΟΤΗΣ:  Εικάζεται ότι ίσως η μεταμόσχευση να αποτελεί ένα «προσωπικό δράμα» της ψυχής του, αφού ένα μέρος της ενέργειάς του παραμένει πίσω «φυλακισμένο» σε ένα ξένο υλικό σώμα

ΛΗΠΤΗΣ:  Έχοντας πια ενσωματωμένη την ψυχοενέργεια του δότη, εκδηλώνει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα (μηνών ή λίγων ετών) από την λήψη του οργάνου, αλλαγή στην συμπεριφορά του η οποία φυσικά «επεξηγείται» από τους «ειδικούς» με διάφορους τρόπους.  

Ότι συμβαίνει με το «μπόλιασμα» ενός φυτού που μετατρέπεται σε κάτι τελείως διαφορετικό, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το ζωντανό μόσχευμα στον λήπτη, ο οποίος εκδηλώνει ιδιότητες και συνήθειες του δότη.

      Έτσι, κατά την περίπτωση που ο δότης ήταν ένα καλοκάγαθο πνεύμα χωρίς διαστροφές και εξαρτήσεις, τότε η μεταμόσχευση αποτελεί διπλό δώρο για το λήπτη. Αν όμως αυτός ήταν μία αρνητική οντότητα, τότε η επίδραση της «σκοτεινής» ενέργειας στον λήπτη θα είναι καθοριστική, και κυμαινόμενη από ανεπιθύμητη μέχρι καταστροφική …


     Εξ΄ άλλου, φαίνεται ότι δεν είναι λίγοι οι γιατροί - άλλοτε υπέρμαχοι των μεταμοσχεύσεων, οι οποίοι μετά από πολύχρονη ενασχόληση και μελέτη του θέματος μετατράπηκαν σε πολέμιούς των ...

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;


     Η κυβέρνηση Παπανδρέου με τον Νόμο 3984/2011 που ψηφίστηκε (χωρίς ονομαστική ψηφοφορία) περί μεταμοσχεύσεων και δωρεάς οργάνων, εισήγαγε την ύπουλη έννοια της «εικαζόμενης συναίνεσης», κατά την οποία όποιος δεν έχει δηλώσει εγγράφως όσο ήταν εν ζωή ότι αρνείται την μετά θάνατον δωρεά των οργάνων του, τότε αυτόματα θεωρείται και δωρητής. 

Υπ΄ αυτή την έννοια, η μη άρνηση ερμηνεύθηκε από τον νομοθέτη σαν συναίνεση. Η διατύπωση δε του Ν.3984 (αρθρ.9, παρ.2) που προέβλεπε την έναρξη ισχύος της διάταξης από 1.6.2013, είχε ως εξής:  «Η αφαίρεση ενός ή περισσότερων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεση του».


Στο μέτρο ευτυχώς αντέδρασαν διάφοροι φορείς, όπως ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος, ο Εθνικός Σύνδεσμος Νοσηλευτών Ελλάδας, οι σύλλογοι μεταμοσχευμένων, οι σύλλογοι νεφροπαθών και η Ιερά Σύνοδος η οποία απέσυρε τον εκπρόσωπό της από το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων. 

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι με κυβερνητική απόφαση, οι διαφωνούντες απομακρύνθηκαν. Και αναφερόμαστε στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΟΜ, τα μέλη του οποίου (όπως διαβάζουμε ΕΔΩ ) απαλλαχτήκαν από τα καθήκοντά τους στις 15.06.2011, ενώ η νέα ηγεσία ανέλαβε καθήκοντα την επόμενη ημέρα, στις 16.6.2011, την ημέρα της ψηφοφορίας!


Η μαζική αντίδραση εξανάγκασε τον τότε Υπουργό Υγείας Α. Λοβέρδο να τροποποιήσει την επίμαχη διάταξη, πράγμα που έγινε με τον Νόμο 4075/2012, όπου εισάγεται η έννοια της «οικογενειακής συναίνεσης». 

Έτσι,  στην αρχική διατύπωση του Ν. 3984 …  «Η αφαίρεση ενός ή περισσότερων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεση του» προστέθηκε η περιοριστική πρόταση «και κατόπιν συναίνεσης της οικογένειάς του».
Ουσιαστικά λοιπόν η τροπολογία όχι μόνο καταργεί την «εικαζομένη συναίνεση», αλλά και υπερέχει του παλαιότερου νόμου Ν.2737/1999 αφού εκεί αρκούσε η σιωπή των συγγενών, ενώ τώρα απαιτείται οπωσδήποτε η συναίνεσή τους.


Σχετικά πρόσφατα, θεσπίσθηκε η «Κάρτα δότη» με την οποία διασφαλίζεται η διαρκής συγκατάθεση του προσώπου για τη δωρεά οργάνων, χωρίς να απαιτείται η εκ των υστέρων συγκατάθεση του οικογενειακού περιβάλλοντός του.  Σύμφωνα δε με τον ΕΟΜ, ο κάθε δωρητής δικαιούται να αλλάξει γνώμη και να ακυρώσει τη κάρτα του όποτε το επιθυμεί, ζητώντας την διαγραφή του από το Εθνικό Μητρώο Οργάνων


ΣΧΟΛΙΟ ΣΥΝΤΑΚΤΗ


     Ο άνθρωπος είναι ένα δισυπόστατο ον αποτελούμενο από σώμα και ψυχή. Κανένας, ούτε και η Ιατρική  με τις ουσιαστικά νηπιακές της γνώσεις είναι σε θέση να γνωρίζει, ποιες απόκρυφες διαδικασίες μπορεί να πραγματοποιεί η ψυχή του ανθρώπου κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αυτός θεωρείται ως «κλινικά» ή «εγκεφαλικά» νεκρός.


Αυτονόητα όμως, χωρίς να θέλω να ενταχθώ στους πολέμιους της δωρεάς οργάνων (και χωρίς φυσικά να αναφέρομαι σε εκείνους οι οποίοι έχουν προαποφασίσει την δωρεά οργάνων τους), από την ώρα που η αφαίρεση πραγματοποιείται όσο ο άνθρωπος βρίσκεται εν ζωή και μάλιστα με ολική νάρκωση, η πράξη αυτή ουσιαστικά συνιστά φόνο. 

Και προσωπικά τουλάχιστον, δεν μπορώ να αντιληφθώ την διαφορά της απόλυτα απαγορευμένης ευθανασίας, από την πολυδιαφημιζόμενη ανθρωπιστική δωρεά οργάνων ...


Αν μη τι άλλο, η ψυχρή, η μαθηματική λογική, επιβάλλει ότι θα πρέπει να επανεξετασθεί το θέμα και … ή να νομιμοποιηθεί η ευθανασία, ή να ποινικοποιηθεί η δωρεά (τουλάχιστον) των ζωτικών (μη διπλών) οργάνων.

Κλείνοντας, καταθέτω τον ειλικρινή σεβασμό μου προς κάθε συνειδητοποιημένο κάτοχο «κάρτας δότη», αλλά προτείνω σε κάθε άλλον/η αναγνώστη/τρια να σκεφθεί σοβαρά το θέμα και να το συζητήσει με τους οικείους του/της, πριν βρεθεί χωρίς φωνή στο «έλεος» μιάς ψυχρής χειρουργικής ομάδας …


Ι.Π


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1]   Paul A. Byrne, πρώην Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ρωμαιοκαθολικών
        Cicero G. Coimbra, Καθηγητής Κλινικής Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο
        Robert Spaemann, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και
        Mercedes Arzú Wilson, Πρόεδρος του Αμερικανικού Ιδρύματος για την Οικογένεια και της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Οικογένεια.


[2]   J. A. Armour, ιατρός, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Sacred Heart, Montreal, Quebec.
         Fabian Bruskewitz, επίσκοπος στο Lincoln, Nebraska.

         Paul A. Byrne, πρώην πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ρωμαιοκαθολικών, Αμερική.

         Pilar Mercado Calva, καθηγητής, Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Anahuac, Μεξικό.

         Cicero G. Coimbra, καθηγητής Κλινικής Νευρολογίας, Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Σάο Πάολο, Βραζιλία.

         William F. Colliton, συνταξιούχος καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας, Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου George Washington, Virginia.

         Joseph C. Evers, κλινικός ιατρός, αναπληρωτής καθηγητής Παιδιατρικής, Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Georgetown, Washington, DC.

         David Hill, ομότιμος διευθυντής αναισθησιολογίας στο νοσοκομείο Addenbrooke και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, Αγγλία.

         Ruth Oliver, ψυχίατρος, Kingston, Ο­ntario.

         Michael Potts, Πρόεδρος του Τμήματος Θρησκείας και Φιλοσοφίας, Methodist College, Fayetteville, North Carolina.

         Josef Seifert, καθηγητής Φιλοσοφίας στη Διεθνή Ακαδημία Φιλοσοφίας, Vaduz, Λιχτενστάϊν, επίτιμο μέλος της Ιατρικής Σχολής του Παπικού Ρωμαιοκαθολικού Πανεπιστημίου στο Σαντιάγκο, Χιλή.

          Robert Spaemann, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Μονάχου, Γερμανία.

          Robert F. Vasa, επίσκοπος στο Baker, Oregon.

          Yoshio Watanabe, Διευθυντής Καρδιολογίας, Γενικό Νοσοκομείο Nagoya Tokushukai, Ιαπωνία.

          Mercedes Arzú Wilson, Πρόεδρος του Αμερικανικού Ιδρύματος για την Οικογένεια και της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Οικογένεια.


ΠΗΓΕΣ


https://sites.google.com/site/orthodoxy1054/dorea-organon-e-apate-me-apodeixeis-o-enkephalikos-thanatos-den-einai-thanatos-diakeryxe-epistemonon-
https://sites.google.com/site/orthodoxy1054/e-pagida-tes-doreas-organon
http://www.pontos-news.gr/article/8886/egklima-i-dorea-organon-ti-mas-kryvoyn
http://www.eom.gr/index.php?option=com_k2&view=item&layout=item&id=10&Itemid=33&lang=el      http://www.tsantirinews.gr/?p=31174   
http://antexeistinalitheia.gr/dorea-organon-megali-pagida-tis-psychis/
https://olympia.gr/2012/05/06/k%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%86%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%AC/   

αττικα νεα

Πηγή

Σχόλια