Οσο γεννιούνται και πεθαίνουν άνθρωποι

Οσο γεννιούνται και πεθαίνουν άνθρωποι,
άλλο τόσο τα ζώα έρχονται, δαγκώνουν,  και έπειτα  ψοφούν. 
Γεννήματα εχιδνών και αποκόμματα του υπόνομου αποδείχτηκαν πολλοί στην ιστορία, και η φωνή της Μακεδονίας θά  παραμένει  πάντοτε Ελληνική, έστω και εάν οι μέλισσες καταπνίγονται από τούς κηφήνες μέσα στον ίδιο αέρα πού αναπνέεται. 
Υπάρχουν νεκροί πού αναπνέουν και κυβερνούν  τριγύρω μας, 
και υπάρχουν ζωντανοί θρύλοι που  έφυγαν καί ζούνε στις καρδιές του κόσμου,  εντονότερα από το τότε, με ότι άφησαν οπίσω τους.

Ένας τάφος ένα μνήμα, είναι το κόσκινο μίας αιώνιας πάλης, ανάμεσα στα πεπραγμένα της ζωής και της κατακραυγής τής ιστορίας. 
Είναι η  κατακάθαρη ανόθευτη φωνή μιάς αδιάψευστης διαθήκης,  πού θα ξεχωρίζει πάντοτε  έναν προδότη, από τον  Πατριώτη.
Η Μακεδονία επιμένει να μας φωνάζει στα Ελληνικά, μέσα από τις ιαχές του πλήθους, που την κρατούν αθάνατη ζωντανή πατρίδα,
και ας μην υπάρχει ούτε ένας  Έλλην  Κυβερνητικός που να την υποστηρίζει.

Η ζωή πάντως που πέρασε από εδώ,
ποτέ δεν ήταν επαρκής  μόνο στού μνημόσυνου τα κόλλυβα,
και ή Ελλάδα είναι πολλά περισσότερα από τής  γεωγραφικής εκτάσεως τα όρια, 
γιατί ζεί ζωντανά,  υπέρλογα, 
πολύ πέρα από του κόσμου τούτου
τά μνήματα, 
τα απόβλητα τα  ξεθωριάσματα...

Η Μακεδονία συνέχεια θα κραυγάζει με τη γλώσσα της, τον πολιτισμό της, 
τη ζωή που ανατέλλει μέσα από τούς τάφους της καί  την ιστορία της,  
πώς δεν  είναι άλλη από  Ελληνική, 
ενώ εμείς καταφτάνουμε  μόνο νά  συντηρούμε  ένα  αυτεξούσιο, αναφαίρετα μέχρι το τέλος το κουβαλάμε, 
καί ανδρειεύει ή ψοφάει 
εάν θα σταθούμε  πατριώτες  ή  προδότες, 
εαν θα είμαστε θρύλοι  ή  θρήνοι,  
επιτάφιοι λαμπεροί, ή κενοτάφιοι βρωμεροί...

Και όλα τα Κράτη του κόσμου να μαζευτούν καί  να μάς πούνε κάτι άλλο από την Αλήθεια, 
εμείς θέλουμε  νά  μείνουμε με την Αλήθεια...
Και εάν πάλι θελήσουν  να μας σκοτώσουν, 
ας μάς σκοτώσουν....
εμείς δεν μπορούμε να ζούμε χωρίς την Αλήθεια....

του Μαρίνου Ριτσούδη

Σχόλια