Το "Πλαίσιο συζήτησης" για ενότητα στον χώρο της αποτείχισης του π.Παϊσίου Παπαδόπουλου [ S.M. αναδημοσίευση διότι την προηγούμενη την κατέβασα εξ αφορμής δεκάδων άσχετων σχολίων ]



Σχόλιο:
Δεν είχαμε την πρόθεση να δημοσιεύσουμε το κείμενο του π.Παϊσίου Παπαδόπουλου, γιατί δεν νομίζουμε ότι απευθύνεται με το σωστό τρόπο η έκκληση του (δηλ. μέσω διαδικτύου). Επειδή μας κατηγόρησε για το ότι δεν την δημοσιεύουμε, ικανοποιούμε το αίτημα του, προβάλλοντας φυσικά και τμήμα της απάντησης μας.



Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ  
ΠΡΟΤΑΣΗ- ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ
ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ  ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ
 Όλοι όσοι μέχρι τώρα έχουμε βγει στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού γευόμαστε την πικρία για την κατάσταση να μην είναι σε θέση οι αδελφοί μας, που μέχρι πρό τινος τάσσονταν εναντίον του Οικουμενισμού, να βγουν και αυτοί σε μία δυναμική εκκλησιαστική αντίσταση, ώστε να τελεσφορίσει η αποτείχισις στην πράξη, και όχι μόνο με λόγια και κείμενα, τα οποία στην μετακολυμβάρια αυτή φάση, αν δεν συνοδεύονται με την διακοπή κοινωνίας, ήτοι την αποτείχιση, αποτελούν όντως χαρτοπόλεμο, όπως προσφυώς ελέχθη υπό του αειμνήστου καθηγητού Ιω. Κορναράκη. Αν ο αγώνας μας μετά το Κολυμβάρι είναι ο ίδιος με αυτόν εναντίον της παναιρέσεως προ της ψευτοσυνόδου δεν είστε εκτεθειμένοι οι κληρικοί αλλά και οι λαϊκοί εφ’ όσον δεν κάνατε κάτι με το οποίο θα ξεχωρίζατε την θέση σας.

 Ορισμένοι ισχυρίζονται  ότι δεν προβαίνουν στην αποτείχιση επιρρίπτοντάς μας ευθύνες για προχειρότητα στον αγώνα μη συνειδητοποιώντας όμως ότι έτσι καθίστανται μόνο θεατές. Άλλο είναι να βρίσκεται κανείς μέσα στις αντιξοότητες και τις όποιες αντιθέσεις και άλλο να φιλοσοφεί εκ του “ασφαλούς”. Πέραν αυτού, εμείς θεωρούμε ότι, αν ορισμένοι κληρικοί, ακόμη, μάλιστα εκ των ονομαστών, είχαν βγει στην αποτείχιση θα έπαιρναν άλλη τροπή τα πράγματα και τότε, οπωσδήποτε υπό άλλα δεδομένα, θα αναγκαζόταν η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας να αντιμετωπίσει διαφορετικά τα πράγματα. Και κάτι ακόμη, εφ’ όσον εμείς λογιζόμαστε μικροί και αδαείς σε ένα διεκκλησιαστικό επίπεδο αγώνος, στο οποίο θα έβγαινε το πλήρωμα των ορθοδόξων εκ των πραγμάτων ούτως ή άλλως, φυσικό ήταν να γίνουν λάθη και να υπάρχουν παροξυσμοί εξ αιτίας απειρίας, ελλείψεων στην κατάρτιση συντονισμένου πανορθόδοξου μετώπου αλλά και εγωϊστικών τάσεων ηγεσίας, τις οποίες μάλιστα τροφοδοτούν και διάφοροι κύκλοι, ιστολόγια και άλλοι, ακόμη, και εκ του παλαιού ημερολογίου, που καλό θα είναι να δουν τα του “οίκου” τους πρώτα, πώς θα ενωθούν μεταξύ τους, έτσι ώστε όταν ενωθούμε  εμείς να μπορέσουμε στην συνέχεια να συνεννοηθούμε και μαζί τους σε μια σωστή βάση για κοινό αντιοικουμενιστικό μέτωπο. Φαίνεται όμως ότι δεν τους ενδιαφέρει ούτε τους μεν ούτε τους δε η ουσία αλλά προσπαθούν έχοντας και αυτοί σκοπιμότητα να αναδείξουν αυτούς που θεωρούν ηγέτες ή να δημιουργήσουν συνθήκες που αργότερα θα τους ευνοούν έχοντας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου τους σχέδιο απορρόφησης των αποτειχισμένων είτε στο παλαιό, είτε για να αρπάξουν οι άλλοι τους πιστούς σαν λάφυρα και να τους εντάξουν σε συγκεκριμένες ομάδες νεοαποτειχισμένων προς δόξα τους!  Προσωπικά δεν είμαι εναντίον του παλαιού. Είμαι κάθετος όμως στην περίπτωση να προσχωρήσουμε σε παρατάξεις του παλαιού και δυστυχώς ενώ τόσες φορές το εξέφρασα δεν θέλησαν ορισμένοι να το καταλάβουν ή κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν γιατί είναι εριστικοί. Άλλο είναι νε επιστρέψουμε στο παλαιό ως Εκκλησία όλοι μαζί και άλλο να φεύγουν οι αποτειχισμένοι ένας ένας στις διάφορες παρατάξεις τους. Δεν θα ασχοληθώ στην συνάφεια αυτή με το παλαιό αλλά στο κάτω κάτω δεν θα δεχτούμε και υποδείξεις για το πώς θα κάνουμε τον αγώνα μας και δεν θα ορίσουν αυτοί, το ποιοί θα είναι οι ηγέτες μας. Το ίδιο φρονώ και για ορισμένους εκ των αποτειχισθέτων στους οποίους διαπιστώνω νοοτροπία ΓΟΧ. Επειδή, όμως όλοι πιέζουν για ενότητα την οποία, ποιός δεν θέλει; Αλλά δεν αρκεί να μιλά κανείς για ενότητα θα πρέπει συνάμα να μην την διασπά, όταν και όπου υπάρχει, με ανόητες αιτιάσεις!
Όλο το πρόβλημα ξεκινά απ’ αυτή την ανοησία περί ηγετών. Αφήσαμε τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και ψάχνουμε για ηγέτες. Δεν είναι επακόλουθο να βαλτώσει η αποτείχιση και ο όποιος αγώνας με τέτοια ανθρωποκεντρική θεώρηση; Όλοι εσείς που μιλάτε για Ορθοδοξία δεν συνειδητοποιείτε ότι ενεργείτε ανορθόδοξα; Τί είπε ο Κύριος στους μαθητές Του: «οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν»(Μρ.10,42-45). Αυτά δεν ισχύουν διαχρονικά γιά όλους όσοι θέλουμε να είμαστε μαθητές Εκείνου; Αν λοιπόν θέλει κανείς να είναι ηγέτης ας μάθει να ακούει και τους αδελφούς του και όχι να ενεργεί χωρίς να συζητά, να ρωτά και να ενεργεί “συνοδικώ τω τρόπω”. Προς τούτο οφείλω να ομολογήσω ότι μολονότι ο π. Θεόδωρος Ζήσης δεν μας εξέφρασε κάνοντας την αποτείχιση με την λεγόμενη διακοπή μνημοσύνου και όχι με διακοπή κοινωνιας, ωστόσο μας άκουγε και συζητούσε μαζί μας στις συνάξεις, κάτι, το οποίο λείπει από άλλους, διότι ενεργούν χωρίς να μας ερωτούν. Βλέπετε ο καθένας έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του. Το θέμα είναι το πώς θα έρθουμε σε συνεννόηση και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο όταν ο ένας απορρίπτει τον άλλον ή δεν θέλει καν να τον ακούσει. Και, βέβαια, ενώ μέχρι τώρα οι μητροπολίτες παρακολουθούν τα τεκταινόμενα εκ του ασφαλούς είναι καιρός πλέον να μπουν στον αγώνα, γιατί αν δεν το κάνουν τώρα, έπειτα θα είναι αργά, και θα κριθούν εφάπαξ ως προδότες της Πίστεως. Προσωπικά, θεωρώ ότι ορισμένους τους ενδιαφέρει το θέμα και ας μην εκδηλώνονται. Περιμένουν να δουν προς τα που θα γύρει η πλάστιγγα. Δεν είναι όμως ίδιον ανδρών συνετών και πιστών να αφήνουν τους μικρούς να αγωνίζονται και αυτοί να παρατηρούν την μάχη. Από κάτι “ευσεβείς” περιμέναμε πολλά αλλά“ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν”!
 Είναι όμως θεολογικά η στάσις τους αυτή σωστή;
Α. Κατ’ αρχήν τον αγώνα αυτό όφειλαν να τον αναλάβουν κυρίως επίσκοποι διότι αυτοί κατ’ εξοχήν έχουν την υποχρέωση να διαφυλάξουν την ορθή πίστη όπως υποσχέθηκαν κατά την χειροτονία τους.
Β. Φανερώνει έλλειψη θεολογικής καταρτήσεως το να μην εισέρχονται στο στάδιο να αθλήσουν. Διότι η θεολογική κατάρτηση δεν είναι να γράφουμε βιβλία αλλά αυτά που μας κληροδότησαν οι άγιοι Πατέρες να μπορούμε να τα συνεχίσουμε  έχοντας τη θεολογική πανοπλία εκείνων. Και στην δεδομένη ιστορική καμπή να χτίσουμε την γέφυρα έχοντας ως υλικά το φρόνημα εκείνων και ως τέχνη τον άνωθεν φωτισμό που έλαβαν αυτοί με την μέθεξη του ακτίστου να αντισταθούν στην αίρεση, ώστε να συνδεθεί η παράδοσις με την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία των πιστών που εκφράζουν την εξ αποκαλύψεως πίστη σωστά σήμερα αλλά δεν έχουν τα μέσα, τις δυνατότητες και την θεολογική κατάρτηση να διευθετήσουν  τα πράγματα για να λυθεί το πρόβλημα στην Εκκλησία στους καιρούς μας που δημιουργήθηκε με τον Οικουμενισμό.
Γ. Αν δεν υπάρχει έλλειψη θεολογικής καταρτήσεως υπάρχει άλλη έλλειψη. Δεν έχουμε μετοχή των ακτίστων ενεργειών, συνεπώς, δεν είμαστε πραγματικοί θεολόγοι αλλά μας διακατέχει μια ακαδημαϊκή άρρωστη θελογία η οποία γνωρίζει τα πράγματα από τα βιβλία και με την ψυχρά κι άγονη ψυχική διανοητική διεργασία που χάνεται στις αναλύσεις και σε μια δεδομένη κρίσημη ιστορική καμπή δεν μπορεί να δώσει την λύση στο πρόβλημα κατά το ιστορικό γίγνεσθαι που ανέκυψε. Εδώ τώρα είναι το σημείο της πτώσης του μοντέλλου της πνευματικής ζωής που χτίστηκε στον καιρό μας. Είναι πρότυπο εν Χριστώ ζωής να αφήνετε τους πιστούς στην αίρεση; Επομένως, ποιός ο ρόλος σας ως επισκόπων; Μήπως τελικά δεν έπρεπε να εκλεγείτε επίσκοποι;
Δ. Θεολογία χωρίς πνευματική ζωή, όπως την εκφράζουν οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι όχι  όμως όπως την βίωσαν οι άγοι Πατέρες, ή πνευματική ζωή ακροτηριασμένη θεολογικά, όπως την ζουν πολλοί μοναχοί σήμερα αλλά όχι όπως καρποφόρησαν οι πραγματκοί θεολόγοι είναι το σχιζοφρανικό μοντέλλο της πνευματικής ζωής κυρίως σήμερα; Θεωρώ ότι και τα δύο πρότυπα, κολοβά, όπως τα βλέπουμε στην πράξη, επειδή δεσπόζουν στα μοναστήρια και τις μητροπόλεις -το πρώτο για τους μοναχούς κυρίως ενώ το δεύτερο για τους “κοσμικούς” κληρικούς εκ των οποίων αναδεικνύονται μητροπολίτες- είναι το ίδιο πονηρά, αφού, όταν το ένα στερείται του άλλου δημιουργεί τερογενέσεις. Γι’ αυτό και δεν βρίσκεται σήμερα κατάλληλο πρόσωπο να ηγηθεί στον αγώνα αυτό. Έτσι, σήμερα έχουμε μία τάση που εκφράζουν οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι που έχουν μεν θεολογική παιδεία αλλά επειδή τους λείπει ο φωτισμός, με την έννοια της μεθέξεως του ακτίστου, δεν δύνανται να διακρίνουν αυτό που πρέπει να γίνει τώρα με την αποτείχιση και από την άλλη έχουμε “ασκητές”, εκ των οποίων κάποιοι σύρονται, εκόντες άκοντες, από τους καθηγητές σε έναν τρόπο αποτείχισης που δεν είναι ορθός όπως εκφράζεται, αφού θα δημιουργήσει τόσα προβλήματα μη στηριζόμενος στη προγενέστερη πατερική παράδοση που έπειτα δεν θα μπορεί να τα λύσει.Ήδη το μεγαλύτερο πρόβλημα που δημιούργησε η ακαδημαϊκή νοοτροπία είναι η διάσπαση. Και ερωτώ: Θα ήμασταν διεσπασμένοι τώρα, άν η αποτείχισις γινόταν στην πατερική της βάση;
Ε. Και, βέβαια, έχουμε την μερίδα των μοναχών εκείνων που έχουν λεπτό θεολογικό αισθητήριο, οι οποίοι διαισθάνονται πιο είναι το ορθό· ορισμένοι δε απ’ αυτούς είναι τόσο κατηρτησμένοι που οι ακαδημαϊκοί δεν μπορούν να τους φτάσουν και αν ακόμη θα σπουδάζαν σε θεολογικές σχολές για άλλες επτά ζωές περαιτέρω. Και γνωρίζεται τί εννοώ, οι γέροντες αυτοί όμως αν βγουν στον αγώνα, ποιός θα τους ακούσει; Δεν υπάρχει ταπείνωσις. Όλοι ψάχνουν ηγέτες με κοσμικό φρόνημα. Το θέμα είναι ότι επειδή έχουν μάθει να ζουν στην ησυχία και την απομόνωση και γνωρίζουν τί θα συμβεί αναλογίζονται, ό,τι αν βγουν στον αγώνα θα αναλωθούν σε προστριβές κακομαθημένων, γι’ αυτό αφήνουν άλλους που δεν έχουν την “μητρική στοργή”, όπως την εννοούσε ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, και έτσι από αδιακρισίες και εγωϊσμούς των αφώτιστων δημηργούνται τα προβλήματα στην αποτείχιση ειδικά και στην Εκκλησία γενικότερα. Έτσι προσεύχονται σιωπηλώς υπέρ της Εκκλησίας να μην χάσουμε εμείς τον δρόμο μας. Αν όμως κάποιοι που δεν έφτασαν στο χάρισμα της θεολογίας αν και έλαβαν άλλα χαρίσματα κοινωνούν με την αίρεση σήμερα, όπως τότε ο μεγάλος ασκητής, άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης, που δεν γνώριζε την πλάνη του, είναι σαφές ότι και αυτοί είναι στην πλάνη. Συνεπώς κάποιος αδελφός τους πρέπει να τους το επισημένει και όχι άγγελος Κυρίου, διότι, έτσι όρισε ο Θεός, ο άνθρωπος να διορθώνεται από τον συνάνθρωπο! Η θεώρηση, ό,τι πρέπει να ακολουθήσουμε κάποιον Γέροντα που ομολογουμένως δύναται να έχει σπουδαία μοναχική ζωή αλλά δεν έχει συνάμα και το θεολογικό αισθητήριο, ή τον απαραίτητο χρόνο και να ενημερώνεται, καθώς, και το ενδιαφέρον να ακούει όλους τους αποτειχισμένους χωρίς να μεροληπτεί αλλά και να μετέχει ενεργά στα θεολογικά δρώμενα, να διακρίνει ορθά για να δύναται και να διατυπώνει σωστά, σαφή, θεολογικό λόγο για να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα δεν με βρίσκει σύμφωνο και δείχνει ότι δεν γνωρίζουμε να διακρίνουμε το χάρισμα ενός εκάστου.
Πάντως, η σιωπή σε καιρό αιρέσεως δεν είναι ίδιον ευσεβών ανθρώπων και μάλιστα μοναχών. Θεωρώ ότι, αν κάποιος δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει το χάρισμα του άλλου είναι διαχρονικά ανεπίδεκτος μαθήσεως και θα ενεργεί με τον ίδιο τρόπο και στην αποτείχιση. Γι’ αυτό, αν δεν απαλαχθούμε από την νοοτροπία αυτή, δεν θα γίνει τίποτε το ουσιαστικό και θα υπάρξει μεγάλη ταλαιπωρία στους αποτειχισμένους. Βέβαια, ο καθένας θα πάρει τον μισθό του για το πως ενήργησε, αφού ο Θεός είναι Δίκαιος! Οπωσδήποτε, όμως ενώ θα συνεχισθεί η αποτείχισις, καθώς οι Οικουμενιστές πήραν φόρα και δεν θα σταματήσουν, οι έχοντες συνείδηση θα αποτειχίζονται διαρκώς, ωστόσο το κόστος θα είναι μεγάλο για τον καθένα και συνάμα θα υπάρχει μια μετέωρη κατάσταση γεμάτο σύγχυση, ανασφάλεια με πολύ ψυχικό πόνο. Ίσως αυτός να είναι ο μεγάλος πειρασμός  που θα βρει στα έχατα την Εκκλησία του Χριστού και θα περιέλθει σε μεγάλη δοκιμασία, αν δεν πάρουν στα σοβαρά οι επίσκοποι το θέμα να βγουν στον αγώνα. Θα ήταν καλύτερο να αναλαμβάναμε όλοι μαζί τον αγώνα αυτό χωρίς να λογαριάζουμε το προσωπικό κόστος, διότι αυτό δείχνει ότι λειτουργούμε χωρίς πίστη, και να βοηθήσουμε του αδελφούς μας σηκώνοντας μαζί τους το φορτίο και ελαφρύνοντας έτσι τον κόπο τους. Εδώ υπάρχει και κάτι, το οποίο πρέπει να επισημανθεί. Θέλουμε όλοι να στον αγώνα να μπουν και οι επίσκοποι αλλά χρειάζεται να δημιουργήσουμε εμείς αυτές τις προϋποθέσεις. Το συνειδητοποιήσαμε αυτό;
Πώς θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις
1.   Οι αποτειχίσεις πρέπει να αυξηθούν σε τέτοιο βαθμό που να μην είναι δυνατόν να μην πάρουν θέση οι μητροπολίτες.
2.   Έγινε ότι έγινε, αν και υπήρξε διάσπαση θεωρώ ότι έγινε και κάτι καλό διότιαποκρυσταλώθηκε,τουλάχιστον, θεολογικά η κατάσταση και, αφού ξεχώρισαν τα πράγμα, τώρα μπορούμε να ενωθούμε σε σωστή βάση κρατώντας τα θετικά από κάθε τάση που αναπτύχθηκε στην αποτείχηση.
3.   Όλοι μας γνωρίζουμε ότι τους χρειαζόμαστε όλους, αν όντως θέλουμε να προχωρήσει ο αγώνας εναντίον της αιρέσεως. Θα πρέπει κάθε “ομάδα” να σεβαστεί το βασικό, να αναγνωρίζει αντικειμενικά την αλήθεια, όταν μάλιστα παρουσιάζονται αποδείξεις από την εκκλησιαστική ιστορία και γίνεται σωστή ερμηνεία όχι μόνο θεολογικά αλλά και φιλολογικά, ώστε να μην λέει καθένας ότι θέλει.
4.    Χρειάζεται, επίσης, να σέβεται κανείς, σαφώς, και η “ομάδα” στην οποία ανήκει την χαρακτηριστική διαφορετική θέση στην θεώρηση της που αποτελεί το ιδιαίτερο γνώρισμα και την ειδοποιό διαφορά στον τρόπο του αγώνος θα λέγαμε της άλλης “oμάδος”. Καλό θα ήταν να σταματήσουμε να λειτουργούμε ως ομάδες αποτειχισμένων αφού είμαστε η Εκκλησία του Χριστού. Μέχρις ότου όμως ξεκαθαρίσει το θολό τοποίο για να γίνει αυτό με το οποίο η Εκκλησία αποκαθιστά την τάξη στο πλήρωμά της πρέπει δημιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες  για να λάβουν χώρα οι διεργασίες που θα αλλάξουν τα πράγματα στην διοίκηση και να συγκροτηθεί σύνοδος που θα καταδικάσει τον Οικουμενισμό.  Τί εννοώ; Το χαρακτηριστικό γνωρίσμα κάθε ομάδας είναι το σημείο ή τα σημεία στα οποία δεν θα κάνει πίσω, γιατί ξεκινά από διαφορετικό σημείο σχετικά με το τί θεωρεί σημαντικό.
Για να γίνω πιο σαφής θα αναφερθώ καλοπροαίρετα  με σειρά στα πρόσωπα που κατ’ εξοχήν προταγωνιστούν στην αποτείχιση. Ξεκινώ από τον πολύ σεβαστό καθηγήτη π. Θεόδωρο Ζήση. Ας ρωτήσει την συνείδησή του για να μας πει, αν τον κατανοούμε σωστά. Και, αν θέλει, ας μας απαντήσει για τα κίνητρα του με τα οποία ενεργεί την αποτείχιση με τον συγκεκριμένο τρόπο της διακοπής μνημοσύνου και όχι αυτόν της διακοπής κοινωνίας. Προσωπικά διαισθάνομαι ότι φοβάται πως θα εκτεθεί στον θεολογικό κόσμο και στο κλίμα των μητροπολιτών, αν θα ισχυρισθεί ότι όντως όλη η Εκκλησία στις μέρες μας -ως διοίκηση συμπληρώνουμε εμείς- εξώκειλε στην αίρεση και επειδή, μάλιστα, υπάρχουν και εκείνοι που ομιλούν για άκυρα μυστήρια δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό του μια τέτοια περίπτωση που θα γίνει αιτία να ακούγονται κάτι περίεργα πράγματα για τα οποία θα φέρει αργότερα ευθύνη. Διότι, αν δεχθεί την αποτείχιση με την έννοια της διακοπής κοινωνίας  είναι σαν να θεωρεί ότι εξαφανίσθηκε η Εκκλησία του Χριστού και δεν υπάρχει τίποτε. Επειδή, τώρα, το συνδέει αυτό μέσα του και με  εκείνα περί ακύρων μυστηρίων, που ισχυρίζονται κάποιοι, πανικοβάλλεται και μόνο με την ιδέα  αυτή και δεν δίνει στον εαυτό του ένα περιθώριο να σκεφτεί αυτό που ήδη γνωρίζει, ότι υπήρξαν εποχές που τόσο κυριάρχησε η αίρεσις που πατριαρχεία ολόκληρα εξέπεσαν από την Ορθοδοξία. Ξεκινώντας όμως από την αφετηρία αυτή κατ’ αρχήν άθελά του δεν διακρίνει την θεσμική διοίκηση της Εκκλησίας από την χαρισματική αγιοπνευματική της λειτουργία η οποία, όταν το σώμα της ιεραρχίας δεν εκφράζει την αυθεντική ερμηνεία της εξ αποκαλύψεως πίστεως, δεν σφραγίζει τις αποφάσεις της εν Πνεύματι με την θεοποιό Χάρη, γι’ αυτό και δεν πληροφορούνται οι πιστοί για την αυθεντικότητα κάθε Συνόδου και την ορθότητα των αποφάσεων τους όταν δεν είναι ενεργούμενες από το Πνεύμα της Αληθείας. Το ερώτημα δεν είναι όμως, αν γνωρίζει ένας τόσο σπουδαίος πατρολόγος, ότι υπήρξαν φάσεις στην εκκλησιαστική ιστορία που η διοίκηση της Εκκλησίας εξέπεσε ολοσχερώς αλλά πώς θα μπορούσε αργότερα να συνεργαστεί με τους αρχιερείς εκείνους που θα θεωρούσε τώρα ακοινώνητους με την διακοπή της κοινωνίας του -και όχι απλώς  με παύση μνημονεύσεως του μητροπολίτου του- λόγω της αιρέσεως ξεχωρίζοντας οριστικά την θέση του. Νομίζω, λοιπόν, ότι εκείνο που κάνει τον π. Θεόδωρο να μην τοποθετείται σωστά στην αποτείχιση είναι κυρίως το ότι έχει σχέδιο. Θέλει, δηλαδή, να προχωρήσει σε έναν αγώνα έχοντας συμμάχους ορισμένους επισκόπους από τους οποίους όμως, μάταια, προσδοκά αποτέλεσμα, διότι, αν είχαν ορθόδοξη συνείδηση, θα είχαν κάνει ήδη την κίνηση. Και πώς τώρα να πει  ότι ήδη βρίσκονται στην αίρεση καθώς δέχτηκαν στην ιεραρχία την κολυμβάρια ψευτοσύνοδο, μνημονεύουν μάλιστα στο δίπτυχα τους οικουμενιστές και έπειτα να οργανώσει μαζί τους  σύνοδο;Όμως, αν και έχει αγνές προθέσεις και είναι κατανοητός ο τρόπος που σκέφταται, ωστόσο, επειδή ξεκινά από εσφαλμένο θεολογικά κριτήριο- η θεώρηση του είναι ανθρωποκεντρική, καθώς, και ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα- διασπά εδώ και τόσο καιρό τόσο τραγικά το κοινό μέτωπο των αποτειχισμένων,  και ο σκανδαλισμός είναι πολύ μεγάλος και ο αγώνας για εμάς τους μικρούς δυσανάλογος με τις αντοχές μας. Και ενώ αυτός εκ του ασφαλούς σχεδιάζει με τους μητροπολίτες υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν βαρύ φορτίο με την αγωνία των ψυχών που εναποθέτουν στο πετραχήλι τους με την αποτείχιση και έχουν ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία στην διευθέτηση των πρακτικών προβλημάτων τους που προκύπτουν. Τι να κάνουμε για να διευκολύνουμε τους πιστόυς να αρχίζουμε να νοθεύουμε την διδασκαλία των αγίων Πατέρων και να εμπαίζουμε το Πνεύμα του Θεού; Αναλογίζεται, άραγε, ότι στην περίπτωση που το ποίμνιο των αποτειχισμένων υποχωρήσει στην αντίστασή του, θα μπορέσει ο ίδιος με βολεμένους επισκόπους χωρίς όμως το ποίμνιο που νιώθει καταπροδομένο να κάνει αγώνα; Μήπω,ς δεν θα υπάρξει όμως και άλλη ευκαιρία για αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού καθώς οι εκκολαπτόμενοι θεολόγοι και ιερείς δεν θα έχουν όχι απλώς την δύναμη να αγωνισθούν αλλά ούτε καν θα γνωρίζουν ότι με αποτείχιση γίνεται ο αγώνας αυτός; Με επισκόπους που ήδη δέχτηκαν την αίρεση, και όλους ακόμη αν τους μαζέψει εξάπαντος θα αστοχήσει, διότι καθώς κινούνται εκ του ασφαλούς και μη ξεχωρίζοντας την θέση τους από την ασέβεια δεν ευαρεστείται ο Παράκλητος, διότι θυσία αυτή είναι θυσία Κάϊν. Γιατί να ενεργήσει το Πνεύμα μέσα από την δυσωδία της αίρεσεως την υπεράσπιση της ευωδιαστής αγνής πατρώας πίστεως; Προς το παρόν δεν θα επεκταθώ σε άλλα πρόσωπα εκ των αποτειχισμένων, μολονότι, είμαι απ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι κάποιοι θα συνεχίσουν να δημιουργούν προβλήματα και να διασπούν την αποτείχιση. Δηλώνω ότι είμαι διατεθειμένος να συνεργασθώ, ώστε να μην θεωρηθεί ότι δεν θέλω την ενότητα, όμως υπό προϋποθέσεις. Τα σημεία αυτά που πρέπει να αποδεχθούν όλοι για να υπάρξει εκ των πραγμάτων ενότητα είναι αυτά που μέχρι τώρα θεωρούνται αγκάθια για τις διάφορες παρατάξεις και ποικίλουν.
Ποιά είναι αυτά:
α. Η αποτείχισις δεν είναι απλώς η διακοπή μνημοσύνου αλλά η διακοπή κοινωνίας.
β. Δεν δεχόμαστε προ συνοδικής καταδίκης ότι τα μυστήρια των οικουμενιστών είτε όσων τους μνημονεύουν είναι ανυπόστατα ή άκυρα.
γ. Η στάση των διαφόρων ομάδων απέναντι σε αυτούς που κοινωνούν μαζί με τους Οικουμενιστές θα είναι κοινή, αν πράγματι θέλουμε να φέρει αποτέλεσμα.
δ. Θα πρέπει, οπωσδήποτε, τουλάχιστον για τα παραπάνω, να μας γνωστοποιεήσετε τις θέσεις σας για να γνωρίζουμε ποιούς θα έχουμε κοινωνικούς για να τους μνημονεύουμε όταν προσκομίζουμε στην ιερά πρόθεση.
ε. Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τα ηγετικά προσόντα τους πατρός Θεοδώρου Ζήση για να μας ενώσει όλους εφ’ όσον και ίδιος θα δεχθεί τις παραπάνω θέσεις προκειμένου να έχουμε κατάλληλο πρόσωπο για να σχηματίσουμε ισχυρό ορθόδοξο μέτωπο.
στ. Εφ’ όσον ομιλούμε για ενότητα ξεχνούμε τις όποιες παρεξηγήσεις και διενέξεις, όχι όμως και τις θεολογικές μας πεποιθήσεις, βάζουμε ειλικρινή μετάνοια και ξεκινούμε απ την αρχή. Γι αυτό παρέχουμε την δυνατότητα συνεργσιας σε όλους. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφήσει έξω από την συνεργασία των αποτειχισμένων άλλους ποιμένες που ενδεχομένως έκαναν σφάλματα αλλά προτίθενται να τα διορθώσουν.
ζ. Θα συσταθεί όργανο μέχρι να αποκατασταθεί η τάξις που θα εκφράζει την κοινή βούληση των αποτειχισμένων, το οποίο  όμως δεν θα δεσμεύει την γνώμη κάποιου οπωσδήποτε να αποδεχθεί την ψήφο των πλειόνων όταν θεωρεί ότι δεν είναι σύμφωνη με τις Γραφές και την πατερική Παράδοση.
Στην συνάφεια αυτή δεν θα εξετάσουμε θεολογικά τα σημεία, διότι αυτό έχει γίνει και το θεωρούμε δεδομένο. Αν θέλετε να ξαναδημοσιευθούν οι σχετικές μελέτες που έγιναν δεν θα το κάνουμε γιατί θα ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή. Τώρα εδώ αναζητούμε ένα σωστό πλαίσιο συζητήσεως για το πως θα χτίσουμε την ενότητα όχι όπως οι οικουμενιστές  αλλά επισημαίνοντας τα με κάποια συστηματοποίηση      - διαγραμματική θα έλεγα-  αρχικά για να μην χάσουμε το ζητούμενο.Αν κάποιος θεωρεί ότι υπάρχουν και άλλα σημεία αντίθεσης που μας χωρίζουν ας τα εκθέσει, όμως να τα επισημάνει θέτοντάς τα στο πλαίσιο αυτό,   -αποστέλοντάς μας το ίδιο κείμενο με τις προσθήκες στο κείμενο σε άλλο χρώμα-  στοοποίο ακολουθώ μία προς μία τις θέσεις εκείνες για να γνωρίζουμε  με την συστηματοποίηση αυτή σε ποιά βάση συζητούμε. Αν πάλι κάποιος ποιμένας εκ των αποτειχισμένων δεν εκφράζεται στην βάση που συζητούμε την ενότητα ας μας υπδείξει σε ποιά βάση την θέλει ο ίδιος, όμως πάνω στα σημεία εκείνα που οι άλλοι δεν αποδέχονται και συνιστούν τις σοβαρές διαφορές μας για να προσεγγίσουμε μεταξύ μας.
Με όσους θα μας βγάζουν εριστικά εκτός θέματος στην συγκεκριμένη προσπάθεια δεν θα ασχοληθούμε ξανά. Αν κάποιοι δεν έχουν με τί να ασχοληθούν και ανακινούν συνεχώς καταστάσεις σαν καναλάρχες  στα ιστολόγια κοινοποιώ προς όλους ότι θα απέχω και όσοι έχετε νου Χριστού κρίνατε γι ανα μην καταλογίζετε αργότερα εμπάθεια. Για τα σημεία  εκείνα που μας βρίσκουν αντίθετους διαπιστώθηκε μέχρι τώρα σχετικά με το πρώτο: «Ότι η αποτείχισις δεν είναι απλώς η διακοπή μνημοσύνου αλλά η διακοπή κοινωνίας».
1.    Ότι είναι το καίριο σημείο στο οποίο οι αγιορείτες πατέρες δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσουν, διότι θεολογικά και πατερικά είναι αποδεδειγμένο ό,τι η μόνη σωστή έκφρασις της αποτείχισις είναι αυτή, όπως μαρτυρείται από την μέχρι τώρα εκκλησιαστική ιστορία, αφού δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση που οι άγιοι Πατέρες να κοινωνούν με εκείνους που μνημόνευαν τους αιρετικούς, δηλαδή δεν μπορείς να κοινωνείς με τους επισκόπους ή τους ιερείς που μνημινεύουν τον αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο. Έχουν απαντηθεί τα σχετικά με τον Κύριλλο Αλεξανδρείας  και το Μέγα Βασίλειο. Αν θέλετε πάλι να λέμε τα ίδια και τα ίδια θα τα εκθέσουν ξανά όσοι δημοσίευσαν τα σχετικά άρθρα. Πάντως, έτσι διάλογος δεν γίνεται και μην επιρρίπτετε ευθύνες σε εμάς για διάσπαση.
2.      Ότι αυτή η θέση δεν εκφράζει μόνο τους αγιορείτες αλλά εκφράζει και εμένα προσωπικά και το ποίμνιο της Ιεράς μας Μονής οι οποίοι στηρίξαμε μέχρι τώρα τους αγιορείτες -όχι όμως στα τελευταία περί πατρός Παϊσίου και Σερβίας-  γι’ αυτό κάνουν λάθος να με συγκταλέγουν πλέον οι παλαιοημερολογίτες, ως ομάδα στους αγιορείτες όπως έπραξαν τελευταία ατο ιστολόγιο “Κρυφό Σχολείο” στην κατηγοριοποίση που έκαναν.
3.   Η συγκεκριμένη θέση εκφράζει και την ομάδα των αποτειχισμένων υπό τον πατέρα Ευθύμιο Τρικαμηνά, οι οποίοι με το ιστολξόγιό τους «πατερική παράδαση και αποτείχιση» δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν περί αυτού γνώμη.
4.   Εκφράζει επίσης τον πατέρα Γεώργιο Αγγελακάκη και το ποίμνιο του.
5.   Εκφράζει επίσης τον πατέρα Σταύρο τον Βάϊο και το ποίμνιό του.
6.   Εκφράζει την ομάδα των αποτειχισένων της Καρδίτσας.
7.   Εκφράζει την ομάδα των αποτειχισμένων της Πελοποννήσου.
8.   Εκφράζει την ομάδα των αποτειχισμένων της Κεφαλληνίας υπό τον Ιερομόναχο Ιγνάτιο Σέρρα.
9.   Εκφράζει τον Ιερομόναχο Μόδεστο και τον υποτακτικό του Σάββα που έφυγαν από την Μητρόπολη Καστορίας και ψάχνουν να δου που τελικά θα εγκατασταθούν.
10. Εκφράζει τον Μακάριο τον Κουτλουμουσιανό μαζί με τον Νεκτάριο.
Απομένει να μας πουν:
·         το ιστολόγιο ομολογία
·         η ιερά Μονή αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου
·         ο πρεσβύτερος Φώτιος Τζούρας
Αν δε, αναλογισθούμε ότι τέτοια θεώρηση έχουν και όσοι είναι στο παλαιό ημερολόγιο δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συναίνεση για δυναμική ενότητα εφ’ όσον δεν αποδεχθεί ο π. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ π. Νικόλαος Μανώλης και π. Φώτιος Βεζύνιας την θέση αυτή ως πρωταρχική προϋπόθεση  προς ενότητα για να συνεργασθούμε!

Η απάντηση μας:

1) που την κάνει την έκκληση ο πάτερ?
στο διαδίκτυο? Γιατί κοινοποιεί την έκκληση-πρόταση του και σε ένα σωρό τοπικά ΜΜΕ;
Όταν θέλει να προσκαλέσει ή να προτείνει κάτι σε κάποιον αυτό κάνει; 
Δημοσιοποιεί την πρόσκληση-πρόταση του στο διαδίκτυο;
Δεν ξέρει τα ονόματα και τα τηλέφωνα των άμεσα ενδιαφερομένων;


3) Για κάθε πράξη μας ο Χριστός δεν κρίνει μόνο την ίδια ως πράξη αλλά και το κίνητρο. πχ φιλανθρωπία, δωρεές κλπ.
Τα παραπάνω έγραψε ο πάτερ με πόνο;
Πόσες φορές ο πάτερ έκλεισε το τηλέφωνο σε πρόσωπα που του τηλεφώνησαν;
πόσες φορές πρόσβαλε κόσμο στο μοναστήρι του;
πόσες φορές έδιωξε κόσμο από αυτό (και δεν είναι ο μόνος, υπάρχουν κι άλλοι με τέτοιες συμπεριφορές).
πόσες φορές προκάλεσε σχίσματα στον κοινό αγώνα με τα επιθετικά κείμενα του; (με το πρόσχημα ότι "λέω την αλήθεια") καταξεσκίζοντας τις σάρκες αδερφών; Τα ίδια μπορεί να κάνουμε και εμείς και πολλοί άλλοι ιστολόγοι, πατέρες ή λαϊκοί.


4) Ας κοιτάξει λοιπόν πρώτα τα δικά του σφάλματα,

και μετά ας τηλεφωνήσει ο ίδιος σε έναν έναν τους πατέρες για να συζητήσει πρώτα μαζί τους
και μετά, αν αποκτήσει πρώτα αγαθή ανθρώπινη σχέση, ας κάνει και προτάσεις μαζικά, σε καμία περίπτωση όμως μέσω διαδικτύου (αφού αυτές αποσκοπούν στην αυτοδικαίωση).


5) Αυτό που φαίνεται πλέον είναι η ανικανότητα ως άνθρωποι να αγαπήσουμε και να αποτελέσουμε εκκλησία.
Γι αυτό πιάνει ο ένας τον λόγο του άλλου και τον διυλίζει για να βρει τρόπο να του επιτεθεί.
Τώρα λοιπόν που βλέπουμε τα συντρίμια του εγωισμού μας, κάνουμε δημόσιες εκκλήσεις περί ενότητας (δεν απευθυνόμαστε μόνον στον π.Παΐσιο, αφορά όλους μας)


6) Είναι φαιδρό σε έναν πόλεμο (με τον πιο ισχυρό εχθρό, τον οικουμενισμό), να δημοσιοποιείς τις σκέψεις σου,
ή να καλείς τους "πατέρες" (μέσω των ιστολογίων!) να προσθέσουν τις δικές τους στο κείμενο σου!!!
Να μαθαίνει δηλαδή ο εχθρός άμεσα κάθε σκέψη και διεργασία στο χώρο. Απλά φαιδρό (αν δεν γίνεται με άλλη σκοπιμότητα)


7) Επαναλαμβάνουμε από εδώ: https://opaidagogos.blogspot.gr/2018/05/3.html

Τους επαναλαμβάνουμε δημοσίως πλέον :
1) όταν προσκαλούμε κάποιον,

του στέλνουμε προσωπικά την πρόσκληση μας. Δεν την δημοσιοποιούμε στο διαδίκτυο-χωρίς να ξέρουμε αν έφτασε ή όχι στον παραλήπτη- για να παραστήσουμε ότι εμείς ως "καλοί χριστιανοί κάναμε το χρέος μας, τους προσκαλέσαμε, άρα φταίνε οι άλλοι".2) Όταν θέλουμε να απευθύνουμε ένα ερώτημα σε κάποιον πατέρα,

έχουμε το τηλέφωνο του και το εμαιλ του, επικοινωνούμε και τον ρωτάμε. Δεν δημοσιοποιούμε το ερώτημα απευθείας στο διαδίκτυο. Ούτε ευγενικό είναι ούτε αγνότητα προθέσεων δείχνει.
2) Αν διαφωνούμε με κάποιον,
πιο έντιμο είναι να γράψουμε την διαφωνία μας και όχι να παριστάνουμε ότι τάχα του κάνουμε "ερωτήματα"...
Μία ακόμη φορά λοιπόν θα τονίσουμε:
αυτό που λείπει από τον αγώνα των αποτειχισμένων είναι η πνευματικότητα.


Δεν είναι τυχαίο που άλλοι αποτειχισμένοι ιερείς

  • ξενυχτάνε μέχρι τις 2 το πρωί για μήνες για να προλάβουν να εξομολογίσουν τον κόσμο και άλλοι ψάχνουν πιστούς (ή "οπαδούς") για να γεμίσουν τα άδεια εκκλησάκια τους.
  • Ποτέ δεν αναρωτιούνται πόσους πιστούς (λαϊκούς και πατέρες), έδιωξαν οι ίδιοι , 
    • είτε άμεσα είτε έμμεσα με την συμπεριφορά τους...
  • Κάποιοι πατέρες νομίζουν ότι το εκκλησάκι είναι πλέον "τσιφλίκι" τους,
    • και συνεπώς δικαιούνται "να πετάνε έξω" κατά την κρίση και την ιδιοτροπία τους. Ξέχασαν πως προέκυψε και το εκκλησάκι και το σπίτι/μοναστήρι τους.
     
  • Δεν λείπουν φυσικά οι χαφιέδες των Οικουμενιστών, 
    • που προσπαθούν εσκεμμένα να ανάψουν "φιτίλια", συνήθως με ανώνυμα σχόλια, "φορτίζοντας" τους εμπαθείς αδερφούς ή που ψαρεύουν πληροφορίες από επιπόλαιους.

8) Όταν κάποιοι αποτειχισμένοι πατέρες λένε "να ταπεινωθούμε", μας δίνουν την εντύπωση ότι εννοούν να υποχωρήσουν οι άλλοι και να αποδεχθούν τις δικές τους θέσεις και ιδιοτροπίες. Αυτό δεν είναι ταπείνωση.


9) Δεν έχει νόημα να παρακαλάμε κάποιον (π.Θ.Ζ.) ως αρχηγό αφού

ξεκάθαρα έχει άλλη γραμμή.
Αν αλλάξει γραμμή, και αναγνωρίσει δημόσια την λανθασμένη  -πατερικώς-θέση, τότε το συζητάμε.


10) πιστεύουμε ότι θα επέμβει ο Θεός να μας βοηθήσει "να καταλάβουμε" την πτώση μας.
Όταν βλέπεις το αίμα να ρέει δίπλα σου σαν ποτάμι, όταν πεινάς και δεν έχει να φας για μέρες, τότε αλλιώς αρχίζεις να σκέφτεσαι και να κρίνεις τους "αδερφούς". Τότε σε βοηθάει ο Θεός να δεις τα λάθη σου. Σε Βοηθάει, δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι  θα τα αναγνωρίσεις.

11) Δεν περιμένουμε απολύτως τίποτε από κανέναν μητροπολίτη. Γράψαμε επανειλημμένα για την "αφωνία" και τα "κατορθώματα" όλων τους. Εδώ και 2 χρόνια για εμάς περιλαμβλάνονται στους προδότες. Ακόμη και αν δημόσια ζητήσουν συγνώμη για την προδοσία τους, θα είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι τους. Θα τους συγχωρέσουμε αλλά η θέση τους πλέον θα είναι μαζί με τους πεπτωκότες. "Μενέ, θεκέλ, φαρές". 
Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

scripta manent 
κατωτέρω τα πρώτα σχόλια απο την προηγούμενη ανάρτηση προς προβληματισμόν

  1. Η Ενότητα υπάρχει μόνο στην διαφύλαξη της αληθινής ορθόδοξης Πίστεως που μας παρέδωσε ο Χριστός και οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες μας και επομένως οι αποτειχισμένοι από την αντίχριστη σιωνιστική παναίρεση πανθρησκεία του Οικουμενισμού είναι το αδιαρρήκτως Ενωμένο Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, η αληθινή Εκκλησία με Κεφαλή τον Χριστό και δεν έχουν σχέση με κοσμικές ομάδες και οπαδούς ούτε με οποιαδήποτε ιδιοτελή συμφέροντα, νέα παγκάρια νέου και παλαιού ημερολογίου και πωλήσεις βιβλίων...

    Αλίμονο αν οι αιρετικοί οικουμενιστές ψευδεπίσκοποι που είναι αποκομμένοι από την Εκκλησία τελούν μυστήρια του Θεού και όχι ψευδομυστήρια τότε δεν θα είχε νόημα η αποτείχιση και οι αληθινές άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι (όπως όλοι γνωρίζουμε από την εκκλησιαστική ιστορία) δεν ασχολούνται να κρίνουν αν είναι αληθινά τα ανύπαρκτα, ψευδομυστήρια των εκτός Εκκλησίας αιρετικών αλλά ως έχουν δικαιοδοσία καθαιρούν τους αιρετικούς ψευδεπισκόπους, αν δεν μετανοούν, εκλέγοντας ορθόδοξους στην θέση τους και εκφράζοντας πάντα την πρότερη βούληση και αληθινή πίστη του αποτειχισμένου Λαού του Θεού.

    ΟΤΑΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΟΜΑΣΤΕ ΔΗΜΟΣΙΑ (ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΣΗΜΕΡΑ) ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΜΙΛΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΣ ΜΕΣΩ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ ΜΕ ΔΗΘΕΝ ΗΓΕΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ, ΑΦΟΥ Η ΜΟΝΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ http://www.freevolition.gr/orthodoxy-homology.htm ΕΩΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ.
    ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο "Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «ΤΟ ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΕΙΤΕ, ΠΕΡΙ ΒΙΟΥ ΕΣΤΙΝ, ΟΥ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ» (P.G. 63, 231-232)" ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΣΙΩΠΗ ΣΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΕΙΑ.
    ΑπάντησηΔιαγραφή

    Απαντήσεις


    1. Συμφωνω!
      Βοηθεια μας ο Αγιος Γεωργιος.
      Το σωστο να λεγεται, αλλα και το αγαθο, το οποιο ειναι ο οποιος αντιστασιακος αγωνας κατα της αποστασιας που κατ ευφημισμον ονομαζεται οικουμενισμος.
      Διαγραφή
  2. Προσυπογράφουμε όλα στο φώς
    η πίστι δεν είναι στοά
    ΑπάντησηΔιαγραφή

    Απαντήσεις


    1. Όταν μαλώνει ένα ζευγάρι, για ασήμαντα ή σημαντικά πράγματα, κρίνετε ότι η σωστή συμβουλή είναι "όλα στο φως";
      Να βγαίνει ο καθένας και να διασύρει τον άλλον παντού;
      Δεν νομίζω..

      Πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε και με εκατοντάδες ή χιλιάδες πιστούς που βλέπουν τους διασυρμούς και σκανδαλίζονται.
      Διαγραφή
    2. Για τις επιμέρους διαφωνίες αυτές θα πρέπει να επιλύονται κεκλεισμένων των θυρών αλλά για τις κατευθυντήριες γραμμές της πίστεως θα πρέπει τα πράγματα να είναι ολοφάνερα και ευκρινή για όλους χωρίς διφορούμενα συμπεράσματα.

      Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πιστού και επιβάλλεται να γνωρίζει τι πιστεύει αυτός που ακολουθεί και όχι ό, τι έχουν συμφωνήσει κατ' ιδίαν οι κληρικοί μεταξύ τους.

      Επαναλαμβάνω όλα φανερά αναφορικά με την πίστη για τα υπόλοιπα ισχύει το κεκλεισμένων των θυρών. Άλλο το ένα και έτερο το άλλο.
      Διαγραφή
    3. προσυπογράφω, για τα σημαντικά ζητήματα της ορθόδοξης πίστεώς μας και τα δογματικά που αφορούν την σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας θα πρέπει δημόσια να εκφραζόμαστε και να ομολογούμε την αλήθεια του Χριστού αναλλοίωτη.
      Διαγραφή

  3. Υπάρχει ένα θεμελιώδες λάθος στο κείμενο του π.Παισίου Παπαδόπουλου :

    Το λάθος είναι ότι περιμένει να γίνει Σύνοδος για να καταδικάσει μια ήδη καταδικασμένη αίρεση.

    Αλλά πώς θα μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά όταν ανακάλυψε την αίρεση και την αποτείχιση το 2016 ?

    Για τους λαϊκούς υπάρχει ένα μικρό ελαφρυντικό λόγω απουσίας κατήχησης. Για τους ιερείς αυτό το ελαφρυντικό ΔΕΝ υπάρχει.
    ΑπάντησηΔιαγραφή

    Απαντήσεις


    1. κ.Βαρβερή, πείτε μας πότε καταδικάστηκε η αίρεση του οικουμενισμού. Ποια Σύνοδος την κατονόμασε και την καταδίκασε;
      Πότε έγινε αυτή η Σύνοδος;

      Τι να κάνουμε, το 2016, έστω και έτσι ένας αδερφός βλέπει την αλήθεια, και την κατονομάζει και απομακρύνεται από την αίρεση. Εσείς γιατί δεν χαίρεστε με αυτό και μένετε στο τι έκανε πριν; Πριν μπορεί να μιλούσε για τον οικουμενισμό, όταν επικυρώθηκε με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, τότε έλαβε ο ίδιος ξεκάθαρη θέση, χάνοντας τα πάντα.

      Τι πρόβλημα έχετε εσείς;
      Διαγραφή
    2. Ἀγαπητέ μου Παιδαγωγέ, Χριστός Ἀνέστη! Μοῦ ἔδωσε μεγάλην χαράν τό σχόλιόν σου, διότι αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία. Τό ἔχω ἐπισημάνει πολλάκις κι ἐγώ αὐτό, μέ ἀναφορές στούς Ἁγίους Νικόδημον Ἁγιορείτην, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον, Κύριλλον τοῦ Καζάν κ.ἄ., ἀλλ' οὐδείς ἀκούει. Συνεπῶς, φοβοῦμαι ὅτι δέν ὑπάρχει πιθανότης διά ἕνωσιν, ἐφόσον ὁ καθένας ἔχει τήν ἰδικήν του ἐκκλησιολογίαν, ὅπως οἱ Προτεστάνται!
      Διαγραφή

    3. Συνοδικές Καταδίκες του Οικουμενισμού :

      http://ecclesiagoc.gr/index.php/ekklisiologika/470-katadike-oikoumenismou-1998

      http://scripta---manent.blogspot.gr/2017/12/blog-post_54.html?m=1

      Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα αλλά το να "αγνοείτε" όλα τα παραπάνω είναι τουλάχιστον εγωιστικό.
      Διαγραφή
    4. Ἀγαπητέ μου Κυριάκο, πολύ καλῶς ἔπραξαν ἡ ΡΟΕΔ (1983) καί οἱ "ΓΟΧ" (1998) πού κατεδίκασαν τόν Οἰκουμενισμόν, ἀλλ' οἱ καταδίκες αὐτές εἶχαν (ἤ τοὐλάχιστον ἔπρεπε νά ἔχουν) ὡς στόχον νά προστατεύσουν τά ποίμνιά των ἀπό τήν αἵρεσιν. Ἡ ΡΟΕΔ τό εἶπε καθαρά αὐτό μετά τό ἀνάθεμα. Τά ἀναθέματα αὐτά, ὡστόσον, δέν ἔχουν τό κῦρος πού ἀπαιτεῖται (ὡς νά εἶχαν ἐκδοθῆ ὑπό Πανορθοδόξου Συνόδου) γιά νά δικαιολογῆται κάποιος νά ὁμιλῆ γιά "ἐκτός ἐκκλησίας," γιά "ἄκυρα μυστήρια" κ.λπ. Γι' αὐτό, ὁ π. Παΐσιος ἀντιτίθεται σέ ὅσους τά λέγουν αὐτά.
      Διαγραφή
    5. Αγαπητέ Παιδαγωγέ
      σαφώς ειναι ευχαριστο που καποιοι, εστω και καθυστερημενα διακοπτουν κοινωνια με την αιρεση, κι αυτοι στο τελος μπορει να αποδειχτουνε και καλυτεροι απο αλλους που το παιζανε Ζηλωταρες (και για καποιους βλεπουμε σημερα τα χαλια τους..)
      Ομως αυτη την στιγμη υπαρχουνε στους νεοαποτειχισμενους 3 διαφορετικες εκδοχες περι Μυστηριων νεο/των κι αυτο δυσκολευει πολυ τα πραγματα...
      μία για ακυρα, νομιζω του Μοναχου Μακαριου, την οποία υποστηριζε κι ο Πατερ Ευθυμιος, ο οποιος αργοτερα επεσε σε αντιφασεις, οπως φαινεται στο σχολιο μου εδω
      http://scripta---manent.blogspot.gr/2018/05/blog-post_42.html#comment-form

      μία για εγκυρα, με Αγιαστικη Χαρη στους εν αγνοια και κατακριμα στους εν γνωσει

      μια για εγκυρα, χωρις προβλημα - αναφορα για εν γνωσει και εν αγνοια (π.Ζήσης, Π. Μανώλης κ.α.)

      Ο Οικουμενισμος περιεχει κεκριμενες αιρεσεις και θα ητανε το λιγοτερο λαθος να ζητατε να ξαναγινει διευρυμενη Συνοδο περι τουτου
      Ο Παπισμος καταδικαστηκε ποτε απο διευρυμενη Συνοδο ;
      Όχι, κι αυτο ειναι το επιχειρημα των φιλοπαπικων που τους αποκαλουνε απλά Σχισματικους
      Δειτε ακομα στα πρακτικα πως αντιμετωπιστηκαν οι ΜΗ κεκκριμενοι εικονομαχοι στην 7η Οικουμενικη. Αντιμετωπιστηκαν ως κεκριμμενη αιρεση, με ακυρα Μυστηρια, που κατ΄οικονομια εγιναν σε καποιους αποδεκτα και σε αλλους (πρωτεργατες) δεν εγιναν δεκτες οι χειροτονιες. Ίσως γιατι ειχανε προηγηθει καποιες καταδικαστικες Τοπικες Συνοδοι (και καποιες πιο διευρυμενες, αλλα σε καμια περιπτωση δεν χαρακτηριζονταν Πανορθοδοξες), ταυτοχρονα με το γεγονος ότι η εικονομαχια ητανε συνθεση παλιοτερων κεκριμενων αιρεσεων. Εκει ομως η εικονομαχικη αποψη προεκυπτε ως συνθεση αλλων αιρεσεων, ενω ο Οικουμενισμος εμπεριεχει αυτουσιες αιρεσεις (Παπισμος, Προτεσταντες κ.τ.λ.). Bλεπουμε δηλαδη οτι στην εικονομαχια ακολουθηθηκε ακομα αυστηροτερη "γραμμη" απο την καθιερωμενη περι ΟΜΑΔΑΣ
      Δειτε πως αντιμετωπισε η ΤΟΠΙΚΗ Συνοδος επι Μεγαλου Αθανασιου (362μ.Χ) την ομαδα Αρειανων (κεκριμενη αιρεση απο το 325) και θεωρησε ακυρα τα Μυστηρια-χειροτονιες τους, όχι από το 362 αλλα από τοτε που διακηρυξαν δημοσιως την αιρεση κι ομοιως με την περιοδο της εικονομαχιας, κατ΄οικονομια εγιναν σε καποιους αποδεκτα και σε αλλους (πρωτεργατες) δεν εγιναν δεκτες οι χειροτονιες. Αλλωστε στην 7η Οικουμενικη διαβαστηκε 3 φορες η σχετικη επιστολη του Μεγαλου Αθανασιου (βλεπε Ιερο Πηδαλιο)
      Διαγραφή
  4. Τό πνεῦμα τοῦ π. Παϊσίου εἶνα κατευναστικόν καί οἱ τοποθετήσεις του, στήν συντριπτικήν των πλειοψηφίαν, ὀρθές. Ὡστόσον, δέν ἀντιλαμβάνομαι γιατί πρέπει νά ὑπάρχῃ ἄλλος "ἡγέτης" τῶν ἀποτειχισμένων, καί δή κάποιος πού ἤδη ἀκολουθεῖ ἐσφαλμένην γραμμήν (ὁ π.Θ.Ζ.), καθ' ἥν στιγμήν ὑπάρχουν ἐπίσκοποι στό Πάτριον Ἑορτολόγιον, πού δέν θεωρῶ ἀπίθανον νά δεχθοῦν νά ἐγκαταλείψουν τίς συγκεκριμένες παρατάξεις των καί νά ποιμάνουν ὅλους αὐτούς πού εἶναι πρόθυμοι ν' ἀκολουθήσουν τήν ἀκραιφνῆ (Ἁγιοπατερικήν) Ὀρθοδοξίαν, ἀποπτύοντες πᾶσαν αἵρεσιν πού κυοφορεῖται στούς κόλπους τοῦ Νέου καί τοῦ Παλαιοῦ Ἑορτολογίου (π.ἑ.). Εἶναι γνωστόν ὅτι μία τοιαύτη ἐξέλιξις θά θεωρηθῇ ἀπό πολλούς "σχίσμα," ἀλλ' αὐτοί θά πρέπῃ ν' ἀπαντήσουν στό ἀκόλουθον ἐρώτημα: Σχίσμα ἀπό ποίαν Ἐκκλησίαν; Βεβαίως, γιά νά ἐπιτύχῃ τό ἐν λόγῳ ἐγχείρημα, τό π.ἑ. θά πρέπῃ νά παύσῃ ἐπιτέλους νά θεωρῆται σημεῖον ἀντιλεγόμενον καί θά πρέπῃ εὐθέως ν' ἀναγνωρισθῇ ὅτι τό ν.ἑ. εἶναι αἵρεσις. Ἀλλιῶς, ματαιοπονοῦμε διά τήν ἕνωσιν.

Σχόλια

  1. ΔΙΑΣΠΑΤΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΩΖΟΜΑΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ;

    ΚΑΘΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ ΜΕ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΣΤΗΡΙΚΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΗ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ... ΕΣΤΩ ΚΑΙ 2 ΣΕΙΡΕΣ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ. (ΑΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΑ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ (ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ) ΠΟΛΥ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΟΤΙ:
      ΔΕΝ ΔΙΑΣΠΑΤΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗ ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟΠΙΚΕΣ Ή ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΔΗΘΕΝ ΟΠΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΠΛΑΣΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΣΙΓΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΟΤΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ ΚΑΝΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.
      Απόδειξη αυτού είναι ότι με το νέο διορθωμένο Ιουλιανό ημερολόγιο ισχύει ο Πασχάλιος Κανών γιατί ποτέ η Α’ Οικουμενική Σύνοδος δεν όρισε κανένα «άγιο πάτριο» αμετάβλητο ημερολόγιο του ειδωλολάτρη Ιούλιου Καίσαρα αλλά μόνο τον Πασχάλιο Κανόνα που προσδιορίζει ημερολογιακά πότε εορτάζουμε ορθόδοξα το Άγιο Πάσχα και διατηρήθηκε στο νέο ημερολόγιο και για αυτό εορτάζουμε το Άγιο Πάσχα μαζί με τους Αγιορείτες Μοναχούς που χρησιμοποιούν στο Άγιο όρος το παλαιό ημερολόγιο. Στο ημερολόγιο του αντίχριστου «αλάθητου» αιρετικού πανθρησκειαστή Πάπα της Ρώμης δεν σέβονται τον Πασχάλιο Κανόνα.

      Διαγραφή
    2. και τα αρχαία ελληνικά των ειδωλολατρών ήταν, αλλα με αυτά πορεύεται η πατρολογία και οι Λειτουργίες

      στο δια ταυτα
      το νεο δεν θεσμοθετήθηκε απο Πανορθόδοξη σύνοδο αλλά πραξικοπηματικά απο τους Μασόνους Μελετιο και χρυσόστομο για να σχίσει την εκκλησία όπως και έγινε.
      το πρόβλημα λοιπόν είναι το αποτέλεσμα που εφερε αυτη η αλλαγή ήτοι σχίσμα και οχι ο λόγος των 13 ημερών

      υσ 1
      τα επόμενα σχόλια θα ανέβουν μόνο αν εχουν σχεση με την ανάρτηση
      υσ 2
      καταθέστε τις απόψεις σας στους αποτειχισμένους, και όταν θα γίνει η σύνοδος όλων των αποτειχισμένων ας αποφασίσουν για το τι θα αποφασίσουν και τι θα σας κηρύξουν....και σαφώς η ευθύνη στον σβέρκο τους εν ημέρα κρίσεως.
      Χριστός Ανέστη

      Διαγραφή
    3. ΜΑΤΑΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΟΙ ΗΜΕΡΟΛΑΤΡΕΣ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΜΕ ΤΟΣΟ ΦΟΒΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ (ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥΣ) ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ http://www.freevolition.gr/Goc.htm

      Διαγραφή
    4. το ποιός είναι ημερολάτρης δεν κρύβεται με τίποτα

      υσ
      ανέβασα τον σύνδεσμο της σελίδας σας για όποιον ενδιαφέρεται

      Διαγραφή
  2. Ματαια προσπαθουνε καποιοι να κρυψουνε γεγονοτα τρεισυμισυ αιωνων για το ημερολογιακο κι ομιλουνε σαν να εγινε μια ξαφνικη αλλαγη ησσονος σημασιας κι απλα μια μειοψηφια εμεινε "κολλημενη" σε 13 μερες, ενω ολοι οι αλλοι την αποδεχτηκαν (ακριβως το αντιθετο εγινε)
    Μιλουνε για αγαπη, μετανοια, αλλα ταυτοχρονα επιτιθενται με μενος...
    Μήπως απλα φοβουνται τις συνεπειες των επιλογων τους και νομιζουνε οτι φωνασκοντας θα ξεγελασουνε ;
    Οπως κρυβουνε και τα γεγονοτα των προηγουμενων δεκαετιων Οικουμενισμου, για να μην καταπεσει το image του μεγαλου Ομολογητου Γεροντα τους
    Με "νοθεία" όμως δεν γραφετε η Αλήθεια, ουτε λαμβανονται σωστές μελλοντικες αποφάσεις

    Πατερ του εδωσες ολο τον χωρο να παραθεσει τα επιχειρήματά του, μαζι κι ολο το μενος του και θα σου καταστρεψει κι αυτη την συζητηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. προς Ε.Μ.
    Σας εδωσα δίαυλο, και διαφήμισα και την σελίδα σας
    καλή φώτιση και
    Τέλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απλά δεν θελει κανεις να παραδεχτει το λαθος του, γι΄αυτο κι ο καθενας παραθετει την δικη του Εκκλησιολογια (που επιπλεον βολευει και στις παρούσες επιλογες του)
    Κι ετσι αλλοι βαζουνε εμποδια λογω του ημερολογιακου (κι ας παριστανουνε τους διαλλακτικους), και αλλοι σε αλλα θεματα..
    Παραπάνω (μετα το κειμενο) φαινεται προχθεσινο μου σχολιο και για αλλα θεματα...κι εδω απλά θα προσθεσω ότι αλλη ΟΜΑΔΑ είναι η Πατριαρχική Σύνοδος και άλλη η αυτοκεφαλη Εκκλησια της Ελλαδος, αλλά έχουνε και σχέση μεταξυ τους...

    Ετσι ομως δεν προκειται να υπαρξει ενοτητα, ουτε καν των νεο-αποτειχισμενων, πόσο μαλλον όλων των αληθινων Ορθοδοξων, κατι που ειναι διακαης ποθος του Κυριου
    Κι αν υπαρξει καποια ενοτητα, αυτη δεν θα ειναι εν Αληθεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναζητούμε ποιά ενότητα;9 Μαΐ 2018, 12:07:00 π.μ.

      Υφίσταται η Ενότητα των Ορθοδόξων μόνο όταν ακολουθούμε την αληθινή ορθόδοξη Πίστη και όχι με κοσμικούς τρόπους.

      Διαγραφή
    2. Αυτο ακριβως δεν λεω κι εγω ;

      Διαγραφή
  5. Μᾶς "ἀνεθεμάτισεν" ὁ Ε.Μ.; Αὐτό μοῦ θύμισε τήν παροιμία: "Ἄν ὁ Θεός ἄκουγε τίς καρακάξες, δέν θά ἔμεναν παλιόβοϊδα!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου