ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ Προς την Ιεράν Σύνοδον των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος 2009 - ιδού με ποιόν προδότη ενώθηκαν οι γοχ το 2014




Περί του δυνατού της ενώσεως Γ.Ο.Χ. Ελλάδος - Ρωσικής Γ.Ο. Εκκλησίας





Εν Δαφνίω, τη 2/15-1-2009

ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ
Προς
την Ιεράν Σύνοδον των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος
περί του δυνατού της ενώσεως
της καθ’ ημάς Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος
μετά της Ρωσικής Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας
υπό τον Αρχιεπίσκοπον Τύχωνα.

Μακαριώτατε, άγιοι Αρχιερείς,
 Λαβόντες την εντολήν της Ιεράς Συνόδου  να εισηγηθώμεν περί του δυνατού η μη της ενώσεως, ήτοι της εγκαθιδρύσεως μεταξύ αμφοτέρων πλήρους εκκλησιαστικής κοινωνίας, της Εκκλησίας ημών μετά της υπό τον Αρχιεπίσκοπον Τύχωνα Ρωσικής Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας  (Ρω.Γ.Ο.Ε.), θεωρήσαμε αναγκαίον να ερευνήσωμεν δύο πράγματα: α) την πίστιν την οποίαν ομολογούν και β) την κανονικότητα της αποστολικής διαδοχής των Επισκόπων της Ρω.Γ.Ο.Ε.. Διότι, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι τον αυτόν ζήλον τον οποίον δεικνύομεν δια τα δόγματα, πρέπει να έχωμεν και δια την ιερωσύνην.

Ι. Περί της Ομολογίας
 Την ομολογίαν της πίστεως της Ρω.Γ.Ο.Ε. δυνάμεθα να εύρωμεν: α) εις το προσφάτως εγκριθέν κείμενόν των «Δήλωσις της Ιεράς Συνόδου περί των δογματικών και εκκλησιολογικών θεμελίων της Ρω.Γ.Ο.Ε.», β) εις την «απόφασιν της κληρικολαϊκής συνάξεως εν Βορονέζ της Ρωσίας» και γ) εις την επιστολήν της Ιεράς Συνόδου της Ρω.Γ.Ο.Ε. προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος δια της οποίας ζητεί την εγκαθίδρυσιν εκκλησιαστικής κοινωνίας μετά της Εκκλησίας ημών.
 Λόγω της σημασίας των, προτείνω να αναγνωσθούν εν Συνόδω τα κείμενα ταύτα (βλ. Παράρτημα Α, Β, Γ)
 Το γενικόν συμπέρασμα εκ της μελέτης της ομολογίας πίστεως της  Ρω.Γ.Ο.Ε. είναι ότι πρόκειται αναμφιβόλως περί καθαράς Ορθοδόξου ομολογίας. Πάντως πρόκειται περί ομολογίας λίαν υπερτέρας καθαρότητος από αυτήν της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Διασποράς (Ρ.Ο.Ε.Δ.), όταν κατά το παρελθόν, η Εκκλησία μας ήτο ηνωμένη μετ’ αυτής, η όταν ελάβομεν επισκοπικάς χειροτονίας εξ αυτής. Ακόμη και η ομολογία την οποίαν έδωσαν οι Ρώσοι της Διασποράς εις τους Ματθαιϊκούς, το 1971[1], την οποίαν εδέξαντο οι τελευταίοι και απεδέξαντο την χειροθεσίαν/χειροτονίαν εξ αυτών ήτο γενικωτέρα και περισσότερον ασαφής από  αυτήν την οποίαν οι περί τον Αρχιεπίσκοπον Τύχωνα ομολογούν. 
Πρόκειται περί σαφούς απορρίψεως της «κυπριανικής» εκκλησιολογίας, την οποίαν κατά το 1994, απεδέξατο η Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς.
 Κατόπιν τούτων, φρονούμεν ότι εξ απόψεως ομολογίας ουδέν εστι το κωλύον την εκκλησιαστικήν κοινωνίαν της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος μετά της Ρω.Γ.Ο.Ε..

ΙΙ. Περί της κανονικότητος
 Έχοντες ως δεδομένον ότι οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν[2], οι οποίοι εχειροτόνησαν όσους σήμερον αποτελούν την Ιεράν Σύνοδον της Ρω.Γ.Ο.Ε., ήσαν κανονικοί Αρχιερείς της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς και ότι δικαίως διεχώρησαν την θέσιν των από τους υπολοίπους Αρχιερείς της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς το έτος 2001, θεωρούμεν ότι η και η ιερωσύνη των είναι κανονική.
 Περί του ότι οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν ήσαν κανονικοί τεκμαίρεται από τα χειροτονικά και άλλα έγγραφα (βλ. παράρτημα Δ’, Ε’, ΣΤ’), και πέραν τούτου, αυτό είναι κάτι το οποίον ουδέποτε και υπ᾽ ουδενός ημφισβητήθη.
 Τώρα ας εξετάσωμεν εάν πράγματι είχον λόγον να διαχωρήσωσι τας ευθύνας των από τους λοιπούς Αρχιερείς των Ρώσων της Διασποράς το 2001. Θεωρούμεν ότι οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν είχον πράγματι λόγον να το πράξουν, διότι ήδη από το έτος 2000, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς είχε στείλει επιστολήν προς το Πατριαρχείον Σερβίας ζητούσα την διαμεσολάβησιν τούτου δια προσέγγισιν μετά του Πατριαρχείου Μόσχας. Συνέστησε και επιτροπήν δια τον διάλογον τούτον. Την προσέγγισιν μετά του Πατριαρχείου Μόσχας εθεώρησεν απαράδεκτον ο εντός Ρωσίας Κλήρος και λαός της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς[3]. Οι Αρχιερείς Λάζαρος, Βενιαμίν και Αγαθάγγελος συνεκάλεσαν Κληρικολαϊκήν Σύναξιν (αρχές Σεπτεμβρίου 2001) και απεφάσισαν να ζητήσουν από την Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς την αναθεώρησιν των προειρημένων αποφάσεων. Εις την Σύνοδον της Ιεραρχίας της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς του Οκτωβρίου του 2001 δεν ηδυνήθησαν να παραστούν οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν (λόγω προβλημάτων θεωρήσεως των διαβατηρίων των[4]), ενώ παρευρέθη ο Αγαθάγγελος[5]. Ο Επίσκοπος Αγαθάγγελος, αντί να παρουσιάση τας αποφάσεις της Κληρικολαϊκής Συνάξεως, απεσιώπησε το γεγονός. Τότε έγινε και η αλλαγή της ηγεσίας της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς δια της εκλογής του Μητροπολίτου Λαύρου. Εις τούτο ο Επίσκοπος Αγαθάγγελος συνεφώνησε (και συνέπραξεν) ενώ οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν όχι. Τοιοτοτρόπως διεχώρησαν τας ευθύνας των βασιζόμενοι εις τον ιε’ κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου.
 Ας σημειωθεί ότι η Ιερά Σύνοδος της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς δεν καθήρεσε τους Αρχιερείς Λάζαρο και Βενιαμίν, αλλά και αν ακόμη είχε πράξει τοιούτον τι, η καθαίρεσις –καθ’ ημάς- δεν θα είχεν ισχύν.
 Τέλος περί του θρυλουμένου ζητήματος αν οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν είχον η όχι ευλογίαν από τον Μητροπλίτην Βιτάλιον δια να προβούν εις επισκοπικάς χειροτονίας, ταπεινώς φρονούμεν ότι τοιαύτη ευλογία δεν ήτο αναγκαία (βλ. παραρτ. Ζ, Η, Θ, Ι, ΙΑ’, ΙΒ’, ΙΓ’) διότι:
 α) Η απόφασις 362 του Πατριάρχου Τύχωνος[6] δεν την προϋποθέτει.
 β) Ο Βιτάλιος δεν είχε τον έλεγχον της καταστάσεως και απ’ ότι φαίνεται, ήτο υποχείριον του εκάστοτε περιβάλλοντός του.
 γ) Ο Βιτάλιος δεν δύναται να θεωρηθή υπόδειγμα ορθοδόξου ομολογητού, καθώς επί των ημερών του η Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς εγκατέλειψε την οδόν της αληθούς ομολογίας την οποίαν ηκολούθη επί Μητροπολίτου Φιλαρέτου. Επί Βιταλίου η Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς εδέχθη τους Ενισταμένους αποδεξαμένη την εκκλησιολογίαν των. Επί Βιταλίου εγένετο η έκκλησις προς τον Πατριάρχην των Σέρβων Παύλον προς διαμεσολάβησιν δια προσέγγισιν μετά του Πατριαρχείου Μόσχας[7].
          

 Ταύτα τα λάθη της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς, επανόρθωσεν ο Αρχιεπίσκοπος Τύχων.
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
θεωρούμεν ότι δυνάμεθα να προχωρήσωμεν εις εγκαθίδρυσιν εκκλησιαστικής κοινωνίας μετά της Ρωσικής Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας υπό τον Αρχιεπίσκοπον Τύχωνα, εάν δε υπάρχουν τινά δευτερεύοντα ζητήματα, δυνάμεθα να επιλύσωμεν ταύτα από κοινού.
Ο Εισηγητής
†  Ο Μαραθώνος Φωτιος
[1] Γράφει ο Μητροπολίτης Φιλάρετος προς τον Μητροπολίτην Κάλλιστον: «Δια μίαν εισέτι φοράν πληροφορούμεν υμάς ότι η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς ουδέποτε εδέχθη το νέον ημερολόγιον, θεωρούσα τούτο ως παραβίασιν της Ορθοδόξου Παραδόσεως και ως πρώτον βήμα προς τον μοντερνισμόν» (16/29-9-1971).
[2] Είναι ένας από τους υπογράφοντας την επιστολήν του παραρτήματος Γ’.
[3] Το θέρος του 2001 συνέβη και η παραίτησις του Μητροπολίτου Βιταλίου από την ηγεσίαν της Ρωσ. Ορθ. Εκκλ. της Διασποράς η οποία λέγεται ότι δεν ήταν εκούσια. Επίσης λέγεται ότι είχε διαφωνήσει με τας αποφάσεις του 2000 τας οποίας προανεφέραμε και ότι δια ταύτην την αιτίαν ωδήγησαν τούτον εις παραίτησιν.
[4] Είχον συμβεί, εν τω μεταξύ, και αι τρομοκρατικαί επιθέσεις εις Νέαν Υόρκην και Ουάσιγκτον και η είσοδος εις Η.Π.Α. δεν ήτο εύκολος.
[5] Είχε μεταβεί εκεί πριν τας τρομοκρατικάς επιθέσεις.
[6] Συμφώνως προς την απόφασιν ταύτην: «γειτνιάζοντες Επίσκοποι οι οποίοι ευρίσκονται κάτω από ομοίας περιστάσεις δύνανται να συγκροτούν εθελοντικώς Προσωρινάς Ανωτέρας Εκκλησιαστικάς Αρχάς και να αυτοκυβερνώνται ως αυτόνομοι Εκκλησίαι μέχρι την σύγκλησιν της επομένης κανονικής Παρρωσικής Συνόδου». Οι Αρχιερείς Λάζαρος και Βενιαμίν ήσαν ομού εις την πρ. Σοβιετικήν Ένωσιν, ενώ ο Βιτάλιος ήτο εις τον Καναδάν. Κάτω από ομοίους συνθήκας και γειτνιάζοντες ήσαν οι δύο πρώτοι και όχι ο Βιτάλιος μετ  αὐτῶν. Άρα οι δύο πρώτοι ηδύναντο να κάμουν χρήσιν αυτής της αποφάσεως.
[7] Όσον και εαν λέγεται ότι ο Βιτάλιος διεφώνει προς ταύτας τας αποφάσεις, γεγονός το οποίον  δεν δυνάμεθα να εξακριβώσωμε, τούτο πάλιν θα εσήμαινεν ότι ο Βιτάλιος δεν είχε τον ελεγχον της καταστάσεως,  και ήτο άβουλος. Εάν διεφώνει προς ταύτα πάντα τα σοβαρά ζητήματα έπρεπε προ πολλού να διαχωρίση τας ευθύνας του από τους λοιπούς τους οικουμενίζοντας.




Σχόλια