Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ






Οκουµενισµός, ς θεολογικ ννοια, ς ργανωµένον κοινωνικν κίνηµα κα ς θρησκευτικ πρξις, εναι κα ποτελε τν μεγαλυτέραν αρεσιν τν αώνων κα τν περιεκτικωτέραν παναίρεσιν· αρεσιν ξ αρέσεων κα παναίρεσιν κ παναιρέσεων· μνήστευσιν πασν τν αρέσεων, ντως κα ληθς Παναίρεσιν· τν πουλότερον ντίπαλον τν κατ τόπους ρθοδόξων κκλησιν, ς κα τν πλέον πικίνδυνον χθρν τς ν Χριστ σωτηρίας το νθρώπου, φ’ σον ντς τν συγκρητιστικν ρίων ατο δυνατον ν πάρξουν ν ρρήκτ σωτηριολογικ νότητι ν Χριστ λήθεια κα Ζωή

     Οκουμενισμς προέρχεται π τν προτεσταντικν κόσμον (ΙΘ’ α. κ..) κα καλλιεργε τν σχετικοποίησιν τς ν Χριστ ληθείας, Ζως κα Σωτηρίας, ρνούμενος κατ’ οσίαν τν Καθολικότητα κα Μοναδικότητα τς κκλησίας, φ’ σον ες τν βάσιν ατο κεται πεπλανημένη θεωρία περ «οράτου κκλησίας» μ σαφ ρια, μέλη τς ποίας δθεν δύνανται ν νήκουν ες διαφόρους «μολογίας», ς κα παραλλαγ ταύτης, τοι λεγομένη «Θεωρία τν Κλάδων», κατ τν ποίαν α διάφοροι χριστιανικαί «μολογίαι» εναι δθεν κλάδοι το ατο δένδρου τς κκλησίας, καστος δ κλάδος κατέχει μέρος τς ληθείας κα οτω συναπαρτίζουν δθεν τ λον τς κκλησίας.
Παρ τν ποικιλίαν τν θεωριν, τς ποίας παρήγαγεν Οκουμενισμός, βασικς στόχος ατο εναι καλλιέργεια μις συγκρητιστικς συνυπάρξεως κα συνεργασίας, λλ κα περαιτέρω μις συγχωνεύσεως κατ’ ρχς πασν τν χριστιανικν Κοινοτήτων (Διαχριστιανικς Οκουμενισμός), κολούθως δ πασν τν θρησκειν (Διαθρησκειακς Οκουμενισμός), τοτ’ στιν ( καλλιέργεια) μις ντι-ευαγγελικς διαδικασίας, δηγούσης φεύκτως ες τν νάδειξιν νς σώματος τν Πιστευόντων, μις τρόπον τιν Πανθρησκείας, ποία θ προλειάν τ δαφος δι τν λευσιν το πειρασμο τν σχάτων, τοι τς ποχς το νόμου-ντιχρίστου.
Λόγ το συγκρητιστικο ατο χαρακτρος, Οκουμενισμς συγγενεύει στενς πρς τν λευθεροτεκτονισμν (Μασωνίαν), ποος ατοδιαφημιζόμενος ς νεξίθρησκος, συγχρωτιστικς κα νεκτικς ναντι τν αρέσεων κα θρησκειν, χει ναδειχθ ν τ πράξει ες Θρησκείαν κα περθρησκείαν, συμβάλλουσα μέσως κα μμέσως ες τν προώθησιν το Οκουμενιστικο ράματος, δηλαδ ες τν δημιουργίαν μις περιεκτικς βάσεως πάντων τν Δογμάτων κα Θρησκειν, ες τν ποίαν ποκεκαλυμμένη λήθεια θ χ πλήρως σχετικοποιηθ κα ξισωθ μ πσαν νθρωπίνην κα δαιμονικν πλάνην κα δοξασίαν.
  Οκουμενισμς ρχισε ν προσβάλλ τν ρθόδοξον Καθολικν κκλησίαν φθίνοντος το ΙΘ’ αἰῶνος, δι δ το Συνοδικο Διαγγέλματος «Πρς τς πανταχο κκλησίας το Χριστο» το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ν τει 1920, ποτελοντος μολογουμένως τν «Καταστατικν Χάρτην το Οκουμενισμο», κηρύχθη οτος «γυμν τ κεφαλ», φ’ σον χαρακτηρίζει τς αρέσεις τς Δύσεως κα πανταχο ς δθεν «σεβασμίας Χριστιανικς κκλησίας»,οχ πλέον «ς ξένας κα λλοτρίας», λλ’ ς «συγγενες κα οκείας ν Χριστ κα ”συγκληρονόμους κα συσσώμους τς παγγελίας το Θεο ν Χριστ“», προτείνων μάλιστα ς πρτον μέτρον φαρμογς ατο τν χρσιν κοινο μερολογίου, πρς ταυτόχρονον συνεορτασμν ρθοδόξων κα τεροδόξων.
            Κατ’ φαρμογν το οκουμενιστικο Διαγγέλματος τούτου κα κατόπιν τν ντικανονικν ποφάσεων το ντορθοδόξου Συνεδρίου τς Κωνσταντινουπόλεως ν τει 1923, υοθετήθη κατ’ οσίαν τ λεγόμενον Γρηγοριανν μερολόγιον ς δθεν Διωρθωμένον ουλιανόν,καίτοι μα τ μφανίσει ατο ν τ Δύσει (1582) κατεκρίθη κα κατεδικάσθη ς σοβαρ Παπικ Καινοτομία π τριν Πανορθοδόξων Συνόδων ν τ νατολ (1583, 1587, 1593),  τν ποίων α ποφάσεις ξακολουθον σχύουσαι κα βαρύνουν τος ν σχίσματι ερισκομένους Καινοτόμους.
             μερολογιακ-ορτολογικ Καινοτομία, εσαχθεσα ν τει 1924 ες τν κκλησίαν τς λλάδος, τ Πατριαρχεον τς Κωνσταντινουπόλεως κα τν κκλησίαν τς Ρουμανίας, κατόπιν δ σταδιακς κα ες λλας Τοπικς κκλησίας, προσκρούει ες τν Καθολικότητα τς ρθοδόξου κκλησίας κα κατ τν τρόπον τς φαρμογς (μονομερ κα ντικανονικόν), λλ κα κατ τν σκοπν ατς (οκουμενιστικν-συγκρητιστικόν), προσβάλλουσα τοιουτοτρόπως δι πλήγματος δεινο τν ξωτερικν κφανσιν κα κδήλωσιν το νς Σώματος τς κκλησίας ν τν κόσμον, πραγματοποιουμένην κα δι το νιαίου μερολογίου-ορτολογίου.
             γία ρθόδοξος Καθολικ κκλησία, μέσ το ψίστου συνοδικο κύρους Ατς, χει κφράσει τν σταθερν κα μετακίνητον βούλησιν Ατς, πως κδηλώνεται νότης Ατς κα δι τς π κοινο φ’ λων τν Χριστιανν τελέσεως τς μεγίστης τν ορτν, τοι το γίου Πάσχα, καθορίσασα ριστικς ες τν Α’ γίαν Οκουμενικν Σύνοδον ν τει 325 τ αώνιον Κανόνιον το Πάσχα, τν Πασχάλιον Κανόνα.
             Συνοδικ Πρξις ατη, κατ’ οσίαν βαθύτατα κκλησιολογικ κα δογματική, προϋπέθετεν ς βάσιν τν λεγομένων Διορισμν το γίου Πάσχα τν αρινν σημερίαν, ποία ς σταθερ μερομηνία κκλησιαστικς θ το πλέον θετς/συμβατικς 21ηΜαρτίου το ν χρήσει τότε ουλιανο μερολογίου, τ ποον τοιουτοτρόπως καθιερώθη ς κκλησιαστικν μερολόγιον κα ς ξων το νιαυσίου ρθοδόξου ορτολογίου, βάσει δ τούτου μερολογιακ ναρμόνισις τν κατ τόπους ρθοδόξων κκλησιν, τν ερισκομένων ες διάφορα μερολογιακ περιβάλλοντα, συνετελέσθη σταδιακς ως κα τν ΣΤ’ αἰῶνα.            
             Ο γιοι Πατέρες τς ν Νικαί Α’ Οκουμενικς Συνόδου ξέφρασαν θεοπνεύστως, λλ κα προφητικς, τ ντι-συγκρητιστικν πνεμα τς κκλησίας: τ «μ μετ’ ουδαίων συνεορτάζειν», κατ’ πέκτασιν δ τ μ πιδιώκειν μετ τν αρετικν ορτάζειν, διησφάλιζε τν ξωτερικν-ρατν νότητα το νς Σώματος τς κκλησίας κα θετε τ ρια μεταξ ληθείας κα Αρέσεως, λως δηλαδ ντιθέτως πρς τν κατάκριτον μερολογιακν  Μεταρρύθμισιν το 1924, ποία πέβλεπεν ες τ συνεορτάζειν μετ τν τεροδόξων το παναιρετικο Παπισμο κα Προτεσταντισμο, προκειμένου ν καταστ ρατ δθεν πάρχουσα όρατος νότης μετ’ ατν κα τς ρθοδοξίας.
            Ο ξ ρθοδόξων Οκουμενισταί, μάλιστα δ ο πλέον κραοι ξ ατν, χοντες ποστ τ λέθρια ποτελέσματα το διαβρωτικο Συγκρητισμο, φρονον τι Μία, γία, Καθολικ κα ποστολικ κκλησία το Χριστο χει δθεν πολέσει τν Καθολικότητα Ατς, λόγ θεολογικν κα πολιτισμικν διαμαχν κα διαιρέσεων· προτείνουν δ κα πιδιώκουν τν δθεν νασυγκρότησιν ταύτης, μέσ μις συμβατικς νώσεως τν διεστώτων, ρθοδόξων κα αρετικν, ποία δθεν θ ποκαταστήσ τν εχαριστιακν κοινωνίαν, νευ βεβαίως κοινς μολογίας Πίστεως, κατ τ πρότυπα προφανς τς Ονίας· τεροι, πλέον μετριοπαθες Οκουμενισταί, ρκονται ες τν συναρίθμησιν τν τεροδόξων μετ τν ρθοδόξων, μιλοντες «πρ το λου τς κκλησίας σώματος», ς δθεν ερισκομένων ατν (τν τεροδόξων) ντς τν ρίων τς κκλησίας, διότι οτοι δν ταυτίζουν τ Χαρισματικ κα τ Κανονικ ρια τς κκλησίας, ς ποστηρικτα τς «Διευρυμένης κκλησίας» τς «κκλησίας ν διευρυμέν ερυτάτ ννοί», φ’ σον νακαλύπτουν ναγνωρίζουν τν παρξιν «κκλησιν» κα «Θείας Χάριτος»/«Σωτηρίας»  κα κτς τν ρίων τς ληθείας κα τς ληθος ρθοδόξου κκλησίας (ecclesiaextraecclesiam, extramuros).

συμμετοχ τν ξ ρθοδόξων Οκουμενιστν ες τ λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον τν κκλησιν» (1948 κ..), ς κα ες τέρους Οκουμενιστικος ργανισμούς, ποτελε μίαν ν τ πράξει ρνησιν τς ρθοδόξου κκλησίας ς πληρώματος τς ν Χριστ ληθείας κα Σωτηρίας, φ’ σον βασικ προϋπόθεσις ργανικς συμμετοχς ες τοιατα Διομολογιακ Σώματα εναι κατ’ οσίαν στω κα σιωπηλ ρνησις τς πάρξεως αθεντικς κκλησιαστικς Καθολικότητος σήμερον, ς κα ασθησις τς νάγκης να-συγκροτήσεως μις δθεν αθεντικς Καθολικότητος, τοτ’ στι τς νάγκης μις δθεν πανιδρύσεως τς κκλησίας.
            13. Ες τν βάσιν τν ντορθοδόξων κα πλήρως καινοφανν τούτων ντιλήψεων, ερίσκεται λεγομένη «Βαπτισματικ Θεολογία», Δογματικς Συγκρητισμός, κατάργησις τν «ρίων» τς κκλησίας, ασθησις τς «Οκουμενικς δελφοσύνης», θεωρία τν «δελφν κκλησιν», λεγομένη «Θεολογία τν Δύο Πνευμόνων», θεωρία τς «Μις κα Διρημένης κκλησίας»,
«πέρβασις τς παλαις αρεσιολογίας», ς κα λλαι ποικίλαι κακοδοξίαι χουσαι δηγήσει σταδιακς τος ξ ρθοδόξων Οκουμενιστς ες τν ρνησιν τς κκλησιολογικς κα σωτηριολογικς ποκλειστικότητος τς ρθοδόξου κκλησίας, μάλιστα δ κα ες τν συνοδικν ναγνώρισιν τν τεροδόξων Κοινοτήτων κα τν μυστηρίων ατν, ες τν συμπροσευχν μετ’ ατν κα δ ες πίπεδον κορυφν, ες τν παροχν μυστηρίων ες ατούς, ες τν συνυπογραφν Κοινν Δηλώσεων κα Διακηρύξεων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ πολύ μην γράφετε υβριστικά ή προβοκατόρικα σχόλια διότι θα διαγράφονται.