Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Η ΚΡΙΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ




Του Αποτειχισμενου Θεολογου 
Νικολαου ΠΑΝΤΑΖΗ

“Νν κρίσις στ το κόσμου τούτου, νν ρχων το κόσμου τούτου κβληθήσεται ξω”. (Ιωάν. ιβ’ 31).


Κρίση. Στο άκουσμα μόνο της λέξεως αυτής κρίνεται και διακρίνεται η κρισιμότητα της αντοχής, ανοχής αλλά και ενοχής μας. Ουδείς άμοιρος ευθυνών. Ουδείς άγευστος πικρίας των ποινών. Πνουμε και μεις απ το πικρ της προδοσας το ποτρι.Γευμαστε καθημερινς την πκρα της αυτοκατακρσες μας.
Ποις επιτυχς και επακριβς τα ατια θα προσδιορσει; Ποις θα εντοπσει τους κυρως ενχους και ποις θα αντιμετωπσει τις συνπειες υπευθνως; Αυτς ο οποος τελωνιακς θα ομολογσει: Αμρτησα. Φταω και πληρνω!

Στης διαβολς και διαπλοκς το “δι’ ευχών” των “αγίων” δεσποτοκρατών ημών, δεσπόζει της υπαιτιότητος η αδεσποσύνη. Αισχύνη δεν είναι τόσο η φωνασκίες για “αίσχος” ενός ακροατηρίου σε αίθουσα κηρύγματος ούτε τα “κουρδισμένα” (και συνάμα σκουριασμένα) συνθήματα ενός συλλαλητηρίου για τις ταυτότητες.
Ντροπή είναι να προσδιορίζεις “χρνους καιρος ος πατρ θετο ν τ δίᾳ ξουσίᾳ” (Πράξ. α’ 7) και διαδραματικς να διατείνεσαι για “το τέλος του κόσμου”  


τι “καζαντζσαμε” και “στα τέλη των αιώνων” καταντσαμε. Κι εν περισποδαστα παραδδεσαι σε παρατεταμένες ερμηνείες και παραλλλως παρατείνεσαι σε πανικσπορες αντιχριστολογες, να’ σου κι’ ρχεται άδοξα και ξαφνικά το δικό σου τέλος…
Ο Αντχριστος εναι πρσωπο, εναι και σστημα κρατικ, σστημα Πανθρησκειακ. Το χραγμα κατ’ μφω εναι πνευματικ, εναι και ψηφιακ. πως λθε “το πλρωμα του χρνου” και λθεν ο Υις του Θεο, τσι θα λθει και ο “υις της ανομας”. χι ως φντασμα, οτε ως πνεμα, αλλ’ ως πρσωπο.
ΘΑ “ποκαλυφθ νθρωπος τς μαρτας, υἱὸς τς πωλεας, ντικεμενος κα περαιρμενος π πντα λεγμενον Θεν σβασμα, στε ατν ες τν ναν το Θεο ς θεν καθσαι (σωματικώς), ποδεικνντα αυτν τι στ θες. Ττε (εν χρνω) ποκαλυφθσεται νομος, ν Κριος ναλσει τ πνεματι το στματος Ατο κα καταργσει τ πιφανείᾳ τς Παρουσας Ατο· (υπαρκτ, σαρκικ Παρουσα του Χριστο).
“Ο (του Αντιχρστου) στιν (ιστορικ) παρουσα κατ’ νργειαν το σαταν ν πσ δυνμει κα σημεοις κα τρασι ψεδους (“θαματα” εις απομμησιν του Χριστο) κα ν πσ πτ τς δικας ν τος πολλυμνοις, νθ’ ν τν γπην τς ληθεας (χι την αγπη της αγαπολογας, χι την αγπη της πανθρησκεας αλλ την Αγπη της Ορθοδξου Αληθεας), οκ δξαντο (οι αγαπολγοι οικουμενιστς) ες τ σωθναι ατος· κα δι τοτο πμψει ατος Θες νργειαν πλνης ες τ πιστεσαι ατος τ ψεδει, να κριθσι πντες ο μ πιστεσαντες τ ληθείᾳ, λλ’ εδοκσαντες ν τ δικίᾳ” (Β’ Θεσ. β’ 3-12).
Η Πάτερική Παράδοση γράφτηκε για μας. Τα Αγιογραφικ “σημεία των καιρών” κι αυτά παρεδόθησαν από τον Χριστό για μας. Για προετοιμασα και νουθεσα μας. Ταύτα πάντα “γράφη δ πρς νουθεσίαν μν, ες ος τ τέλη τν αώνων κατήντησεν.” (Α’ Κορ. ι’ 11). Αυτό όμως οι Κορίνθιοι δεν το παρεξήγησαν. Δεν το εξέλαβαν ως βέβαιο τέλος του κόσμου κατά την δική τους εποχ. Τα τλη των αινων ακμη τελονται, ακμη τελειονται.
Ποιο ανακρνονται και ποιο κατηγορονται; “να κριθσι πντες ο μ πιστεσαντες τ ληθείᾳ!” Κρνονται σοι δεν δχονται την Αποστολικ, Αγιοπατερικ Αλθεια. Για αυτ την ρνηση και αποστασα, δεν ευθνονται μνο οι πολιτικο και εκκλησιαστικο ηγτες. Έχουμε άπαντες ευθύνη. Δεν φταίει ένας, ούτε πολλοί. Φταίμε όλοι. “Πολλά πταίομεν άπαντες” (Ιακ. γ’ 3).
Από αυτό το “άπαντες” δεν εξαιρείται κανένας. Ούτε ακόμη και οι Όσιοι Χαρισματούχοι Γέροντες. Η βαθειά συναίσθηση της αναξιότητος και αμαρτωλότητος την οποα είχαν και πρέσβευαν πανταχού, δεν ήταν υποκριτικό αποκύημα της ταπεινολογίας μα γέννημα και θρέμμα της άφατης αυτοσυνειδησίας. Το λεγαν και το πστευαν: “Χριστς ησος λθεν ες τν κόσμον μαρτωλος σσαι• ν πρτός εμι γώ!” (Α’ Τιμ. α’ 15). Η μνη διαφορ εναι τι οι δικς τους αμαρτες κυρως ταν – με την πρωταρχικ ννοια – “αστοχες”, εν οι δικς μας εναι παραβσεις εγκληματικς και παρανομες.
Εμείς, αθερπευτα θωρακισμνοι στον θορειο της αυτοδικαισες μας, ταμπουρωμνοι στα παραδικαστικ δρανα της αποδσεως ευθυνν και αναπσπαστα παραδωμνοι στην ατρμονη αποποηση ευθυνν, πρωτεουμε και προοδεουμε στο θατρο σκιν. Πάντα εμπλεκόμαστε στο εθνικό πρωτάθλημα της πισπλατης κατηγορίας του πλησίον και της στυγνς συκοφαντας.
Πάντα φταίνε οι άλλοι. Πντα εξαιρομαστε απ αυτ το χλι. “Ο κόσμος όλος χάλασε” μα εμείς ξεχνούμε πως, δυστυχώς, αποτελούμε αναπσπαστο και αφομοιωτικ μέρος αυτού του κόσμου. Τ κι αν ζομε μσα σ’ αυτν; Δεν έπρεπε να επιτρέψουμε στον Χριστεπώνυμο εαυτό μας να γίνουμε κόσμος. Από το “χρώμενοι” στο “καταχρώμενοι” καταντήσαμε κολαζόμενοι, διωκώμενοι και αποξενωμένοι Θεού. Εξριστοι Θεο. Η Εξορα των Πρωτοπλστων εναι η δικ μας εξορα. Η πτση τους εναι και δικ μας πτση.


Η Κυριακ της Εξορας μας, δεν εναι στην ουσα και δεν πρπει να αναφαρεται με την υποδεστερη τροφολογικ ννοια ως Κυριακ της Τυρινς, αλλ κατ’ εξοχν με την Θεολογικ ννοια: “Κυριακ τς π το Παραδεσου τς τρυφς ξορας το Πρωτοπλστου δμ.”
Επσης και η παροσα “Κυριακ τς Δευτέρας καί δεκάστου Παρουσίας το Κυρίου μν ησο Χριστο”, κακς επικρτησε ως Κυριακ της Απκρεω. Δεν εναι τσο η αποχ Απ-κρας σο η αναπντεχη και ξαφνικ, “ς κλέπτης ν νυκτί ” (Β’ Πτρ. γ’ 10) λευση της Δευτρας Παρουσας του Κυρου.
Η Αγα Γραφ ονομζει την Ημρα αυτ ως “Ημρα Κυρου!” (Β’ Πτρ. γ’ 10). Δεν εναι λοιπν η Ημρα του Κρατος αλλ η Κυριακ της Ημρας Κυρου! “ννο τν μέραν κείνην κα τν ραν, ταν μέλλωμεν πάντες, γυμνο κα ς κατάκριτοι, τ δεκάστ Κριτ παρίστασθαι!” Εννο νλοιπν την ημέραν εκείνην. Δεν εννο την ημρα ετοτη, τι θα φγω και τ θα πι και τ θα αποφγω οτε πο θα καταφγω να κνω “Τσικνοπμπτη…” Τσικνοτος το πος της παναιρσεως, τσικνοαινας ο απατενας αινας του Οικουμενισμο.
Βλπουμε πως σιγ-σιγ απομακρυνμαστε απ την Θεολογα και εμμνουμε συστηματικ στην ακρεστη τροφολογα. Ακμη και κατ την διρκεια της νηστεας, νηστεουμε στην ποιτητα μα χι στην ποστητα, στην κακτητα και παραβατικτητα. Δεν νηστεουμε αληθς: “ληθς νηστεα, τν κακν λλοτρωσις, γκρτεια γλσσης, θυμο ποχ, πιθυμιν χωρισμς, καταλαλις, ψεδους, κα πιορκας…” (διμελον ποστχων σπερινο Α΄βδομάδος τν Νηστειν Α΄βδομάδος τν Νηστειν).
Επιορκα και ψευδορκα, κακουργηματικ αιρετικοπραξα η τραγωδα του Κολυμπαρου. Δεν εναι αυτ “Εκκλησα Κυρου” που δχεται πασες τις αιρσεις απωλεας” (Β΄ Πέτρ. β΄ 1) και πντα “τα εδωλα τν θνν δαιμνια” (Ψαλμ. 95, 5) δθεν ως “Εκκλησα του Χριστο” και “Σμα Κυρου”. Δεν εναι καθλου “τεχνικς” ο ρος… Τεχνικ και μαεστρικ εναι η νοοτροπα. Δαυλος η οδς της διπλωματας.
Ο Μγας Αρχιτέκτονας της διαβολς και πλι στην παλι του τχνη. “Τεχνικς ρος” και αυτς, το “σεσθε ως θεο…” Η δια εωσφορικ απτη και εκε. “Κα επεν φις τ γυναικ· τ τι επεν Θες, ο μ φγητε π παντς ξλου το παραδεσου;” Σας επε “χι” διότι: “ ν μρ φγητε π᾿ ατο, διανοιχθσονται μν ο φθαλμο κα σεσθε ς θεο!”
Οι Πρωτπλαστοι “θεο” και να θρησκεα σωστικ, η Πτση. Σζει ο Αδμ και η Εα, σζει και ο φις! Σζουν λα τα ιστιμα και ισκυρα Μλη του Παγκοσμου Συμβουλου Βλασφημιν. Εφ’ σον εναι “Εκκλησες” και μλιστα “ιστορικς” (Ιστορικ, Κοσμο-ιστορικ και Κοσμογονικ Εκκλησα εναι ΜΟΝΟΝ η Ορθοδοξη Εκκλησα του Χριστο) ττε σζουν και λες αυτς, οι “αιρσεις απωλεας”. Ψμματα σας επε ο Θες! Δεν εναι καθλου “αιρσεις απωλεας” αλλ “Αιρσεις Σωτηρας!”
Δεν το επε μνο ο φις, οτε ο Μ.Α.Τ.Σ της Υπτης Στος. Δεν το θέσπισε θανατικώς η Παρασυναγωγ της Κρτης. Το επε και το υπογρμμισε πρωτίστως ο Αιρεσιρχης πατριρχης σας Βαρθολομαος κατ την πιο βλσφημη δλωση αυτ:
λες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας»; (ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» Περιοδ. Αρ. 523, Σελ. 12, Γενεύη 1995).
Και σεις… κοινωνετε μαζ του! Αυτ κι αν εναι ντροπ! Αυτ κι αν εναι βλασφημα! ΜΗ βλπτετε την φμη της Εκκλησας! Εναι ΜΙΑ και χι “πολλς”. Θλει “πολ” μυαλ αυτ;
σοι κοινωνετε και ενσωματνεστε μαζ του και μαζ με τις Αρχιεπισκοπς που συμμετεχαν, αλλ και ακμη με αυτς οι οποες υποκριτικς “απχαν”, χετε ντως κρση συνειδσεως φοβερ, κρση εκκλησιολογας οντολογικ, κρση κατακρσεως δειν, κρση σωτηρας!
ΜΗΝ παζετε, αδλφια μου, με τα “εν ου παικτος!” Απολτως αδιαπραγμτευτη η σωτηρα της ψυχς. Ας μην την διακινδυνεουμε με απαγορευμνη “κοινωνα μετ ακοινωντων”. Αυτ εναι η μνη κρση του πιστο κσμου του Θεο. Ο καθνας μας θα κριθε σμφωνα με ποι ακριβς στση κρτησε ναντι της Παναιρσεως του Οικουμενισμο.
“Νν κρίσις στ το κόσμου τούτου”. Αυτ το “νυν” μας κνει εντπωση και μλιστα τρομερ. “Νυν”, τρα. Δηλαδ, πτε; Τον καιρ του Αποστλου “τρα” στη δικ μας εποχ. Και μως αυτ το “τρα” χει διαχρονικ ισχ. Δεν διαφρει και πολ εκενη η εποχ απ τη δικ μας. Εμαστε στο ξημρωμα της Ογδης Ημρας. Η κρση αυτ εναι μια ρευνα Χριστοκεντρικ και ανκριση αληθοκεντρικ. Μια προκαταρκτικ διαδικασα ακροαματικ.
Ποι “κρίσις στ το κόσμου” εναι αυτ; Ποιανο κσμου; Μα το λει, “του κσμου τοτου”. χι του κσμου του Θεο, ως στολδι και κσμημα Θεο, αλλ του κσμου του αθου, του απστου και διαβολικο. Το υπογραμμζει το δετερο μισ του ιδου του χωρου: “ ρχων το κόσμου τούτου!” Ο σατανς. Ο Εωσφρος. Ο “θες του κσμου τοτου”. Ο θες του Οικουμενισμο. Ο θες του διεθνος Εβραιο-Μασονισμο και της Σατανολατρας. Ο θες του βωμο των ναρκωτικν, της μαστρωπας και της παιδεραστας. Ο θες του εμπορου οργνων, της δωρες οργνων και του καννιβαλισμο.
Επιτρψτε μου να κνω μα παρνθεση, την θεωρ αναγκαα. Ας δεξουν αγπη κποιοι αδελφο και ας μην προτρξουν να με καταδικσουν πως δεν εκφρζομαι σωστ διτι αναφαρομαι σε “τραγουδιστδες”. Τους ακογαμε κποτε κι εμες. Τους ακονε και τα παιδι μας. Πρπει να γνωρζουν ποις εναι οι μσκες που φορον και ποις παγδες τους πατον. Δεν εναι λοιπν καθλου τυχαο, τι πολλο “λαϊκο καλλιτχνες” πως ο Ντης Σφακιανκης, πολ συχν-συχντατα, σε λους σχεδν τους δσκους αλλ και τις συνεντεξεις του, επαναλαμβνει χαρακτηριστικ: “Ο θες του κσμου τοτου μαζ σας!” Δηλαδ, ο Σατανς.
Ο “θες του κσμου τοτου”, δεν εναι ο Θες της Αγας μας Ορθοδοξας! Ο Θενθρωπος Χριστς δεν εναι ο Θες “του κσμου τοτου” αλλ ο Θες του “μικρκοσμου” ο οποος ασπζεται την Ορθδοξη, Αποστολικ, Αγιοπατερικ Αλθεια. Η “Δσποινα του κσμου” δεν εναι η Παναγα “του κσμου τοτου” την οποα βλασφημον ανατριχιαστικτατα ακμη και μικρ παιδι, μαθητς, φηβοι, καλλιτχνες (κακοτχνες) και “ηθο”-ποιο, με το θος του διαβλου.
Ο “Ερχμενος Κριος προς το εκοσιον Πθος” δεν εναι ο “χριστολης της μεταλαβις” οτε ο “γλυκολης, πανμορφος ηθοποις” μιας χολυγουντιανς ταινας και σειρς. Δεν εναι “ο μικρς τυμπανιστς” των μικρν παιδιν οτε ο αξιολτρευτος “μπμπης” της κουκλτσας μιας Χριστουγεννιτικης Σκηνς ενς Σχολικο Θετρου.
Εναι ο Πατρας μας και ο Πνσοφος Δημιουργς. Εναι ο Μγας και Τριαδικς ημν Θες! «Τίς Θες μέγας ς Θες μν; Σ ε Θες ημών ποιν θαυμάσια μνος!” (Ψαλμ. 76,14-15).
Εδ το “ποιν θαυμσια” δεν εννοε τα “θαματα” γενικώς αλλ’ αναφαρεται στο Μγα Θαμα της Δημιουργας. Δεν εμαστε “θαυματολγνοι” οτε επιδιδμαστε απεγνωσμνα στο ρηχ και χαρο κυνγι της θαυματοθηρας. Δεν χουμε ανγκη απ θαματα για να πιστψουμε διτι αυτ δεν εναι και τσο φιλτιμο… Εναι σαν να λμε στον Θε: “Απδειξ μου τι υπρχεις και κνε κποιο θαμα…” Και Αυτς μας απαντ: “Μακάριοι ο μ δόντες κα πιστεύσαντες…” (Ιωάν. κ΄ 20).
Οι πιστεοντες ορθς, Αγιοπατερικς, δεν κρνονται απ αυτν τον κσμο. Δεν διρχονται την συνειδησιακ και δογματικ κρση του κσμου τοτου. Αυτ το “νν κρίσις στ το κόσμου τούτου” αναφαρεται στη διαφθορ της Αληθεας, στην παραχραξη της Ορθοδοξας, στην κρση του Οικουμενιστικο κσμου. λλο πργμα η κρση η οικονομικ και λλο η κρση η οικουμενιστικ. λλο πργμα η κρση κσμου του διαβολικο και λλο η Παγκσμια Κρση κατ την Δευτρα Παρουσα του Χριστο.
Αυτν και μνο την κρση, να εννοομε και να φοβομαστε, με φβο Θεο. Απ εδ ως την αιωνιτητα, “κρινμεθα παντες…” Εν δεν αφαιρομε οτε να “ιτα” απ την Αγα μας Ορθοδοξα και ταυτοχρνως αγωνιζμαστε κατ δναμιν για ορθοπραξα, χουμε ελπδα σωτηρας. Δεν φοβομαστε το δικ μας τλος, δεν φοβομαστε τον Αντχριστο. Δεν τρμουμε την Δευτρα Παρουσα οτε την Παγκσμια Κρση.
Φοβομαστε μνο να μην πσουμε σε αρεση. Φοβομαστε να μην διατηρομε κοινωνα με αιρετικος επισκπους (οι οποοι χουν συνοδικς αφαιρσει απ την Εκκλησα την Αποκλειστικτητα και Μοναδικτητ της) για να μην αφαιρσει ο Θες το νομ μας απ το Βιβλο της Ζως:
“Τελετ τελευτς” της αναφορς μου αυτς, οι τελευταοι τρεις στχοι της Ιερς Αποκαλψεως:
᾿Εν τις φλ π τν λγων το βιβλου τς προφητεας τατης, φελε Θες τ μρος ατο π το ξλου τς ζως κα κ τς πλεως τς γας, τν γεγραμμνων ν τ βιβλίῳ τοτ. Λγει μαρτυρν τατα· να ρχομαι ταχ. μν, να ρχου, Κριε ᾿Ιησο. Η χρις το Κυρου ᾿Ιησο Χριστο μετ πντων τν γων· μν!” (Αποκ. κβ’ 19-21).

Πηγ: http://www.wallingoff.com/794

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ πολύ μην γράφετε υβριστικά ή προβοκατόρικα σχόλια διότι θα διαγράφονται.